Μεγάλη Στοά της Ελλάδος του Αρχαίου & Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου
ΕΙΣΔΟΧΗ

Πρακτική διάσταση του Τεκτονισμού (μία άποψη, τέκτονα)

Φίλτατε αναγνώστη,

Δεν παύει να επαναλαμβάνεται σε κάθε περίπτωση, ότι ο Τεκτονισμός δεν είναι μόνο θεσμός θεωρητικά φιλοσοφικός, κήρυκας ηθικών αξιών και μυσταγωγικό, ανελικτικό σύστημα. Είναι όλα αυτά, επιπρόσθετα όμως και κύρια ενδιαφέρει η καθόλα πρακτική τους εφαρμογή, όπως διατυπώνεται σαφώς στο Άρθρο 1 του Τεκτ. Συντάγματος όπου κατονομάζεται και ως φιλανθρωπικός και προοδευτικός. Η εφαρμογή του Τεκτονισμού, ως σύστημα βιώσεως αξίου και χρησίμου βίου είναι αυτό που του δίνει την βαρύτητα και την αίγλη που τον χαρακτηρίζουν. Ο Τεκτονισμός είναι προ παντός οδηγός ζωής συνετής και αξιοπρεπούς μεν, παραγωγικής μεν, αισιόδοξης και χαρούμενης δε.

Ο εφαρμοσμένος αυτός Τεκτονισμός βασίζεται ασφαλώς σε μια αντίληψη που αποτελεί την λογική και στέρεη θεωρητική του βάση:
Η Τεκτονική αντίληψη, είναι σε γενικές γραμμές η εξής:
Τα πάντα είναι Ένα, σε όλα τα επίπεδα δράσης και εκδήλωσης, ή μη εκδήλωσης. Και αυτό το Ένα υπάρχει ολόκληρο σε όλες τις εκδηλώσεις της φύσεως. Αυτό λοιπόν το Ένα (που υπάρχει σε όλα) μπορεί να ειπωθεί ότι είναι η Αρχική Αιτία ή Ουσία, αιώνια και αμέτρητη, που εκδηλώνει πολλαπλά τις δυνάμεις της και τελικώς επιστρέφει στη πηγή της, σε μία αέναη κίνηση. Είναι το Αιώνιο Φως που αποτελεί την εκπόρευση της αυτής αρχικής Αιτίας. Συνεπώς δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ ύλης και πνεύματος, αλλά ενότητα μεταξύ τους. Αυτό συνεπάγεται ταυτότητα μεταξύ ηθικών και φυσικών Νόμων, οι οποίοι είναι καθολικοί και αμετάβλητοι. Τα πάντα είναι ζωή. Τίποτα δεν δημιουργείται και τίποτα δεν καταστρέφεται, μόνον αενάως αλλάζουν μορφή. Ό,τι εμφανίζεται ως εκδήλωση, δηλαδή ως έργο, προϋπήρξε ως δύναμις και το αντίστροφο. Όλα αυτά, μας θυμίζουν τα πολυάριθμα τεκτ. σύμβολα και οι τυπικές τεκτονικές διαδικασίες κι αυτή ακριβώς είναι η αξία τους.

Συναφής, υπαρξιακής φύσεως σύγχρονη άποψη είναι ότι η ύπαρξή μας είναι πολλαπλή εκδήλωση των φυσικών μορφών μιας Συμπαντικής ενέργειας. Τα σώματά μας που φαίνονται τόσο στερεά και με σαφή οριοθετημένη μορφή, πεπερασμένα δεν είναι τέτοια στην πραγματικότητα. Κατ’ αρχήν, τα περισσότερα από τα κύτταρα που τα συνθέτουν αντικαθίστανται συνεχώς ώστε αντί να είμαστε μια συλλογή από γηράσκοντα όργανα, είμαστε μάλλον εργαστήρια σε συνεχή εξέλιξη. Στο υποατομικό πεδίο δε, είμαστε τόσο αδιόρατοι και αξεχώριστοι από το περιβάλλον μας όσο και ο αέρας γύρω μας.
Εν τέλει, αφού η Κβαντική φυσική διαβεβαιώνει ότι ύλη και ενέργεια είναι εναλλάξιμες, δεν είμαστε καθόλου ατομικές υπάρξεις αλλά τοπικές εκφράσεις ενός απείρου, συμπαντικού πεδίου ενέργειας, ένα έξυπνο πεδίο ενέργειας.
Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι σ’ ένα πρότυπο διανοίας που κυβερνάει τον κόσμο. Τα σώματά μας είναι τμήματα του Συμπαντικού σώματος, οι διάνοιές μας έκφραση της Συμπαντικής Διάνοιας.

Ανάλογα προς αυτή τη διαρκή μεταβλητότητα των πραγμάτων, αλλά και για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, τονίζεται από τα θεσμικά κείμενα του Τεκτ., ότι η ερμηνεία των τεκτ. Συμβόλων δεν είναι προσδεδεμένη εις ξερά, αμετάβλητα πρότυπα. Αντιθέτως, οφείλει αύτη να παρακολουθεί και συλλειτουργεί με την εξέλιξη του κοινωνικού και ηθικού πολιτισμού, εφόσον πρόκειται για ζώσα και πάντοτε σύγχρονη αντίληψη ζωής. «Ο Τεκτονισμός είναι το απαύγασμα των προσπαθειών υψηλοφρόνων ατόμων και αποτελεί τον προάγγελον της εξελίξεως της ανθρωπότητος» είπαν. Εν ολίγοις, η καλλιέργεια της συνείδησης και η διεύρυνση της αντίληψης του κάθε ατόμου είναι οι παράγοντες ερμηνείας των συμβόλων και των αρχών.

Ο Τεκτονισμός δεν διδάσκει ακραίες ή εξωπραγματικές θεωρίες. Δεν διδάσκει καν (οι τέκτονες αλληλοδιδάσκονται από το ήθος, τους λόγους, τις πράξεις ενός εκάστου). Δεν ζητάει από τα μέλη του και τους ανθρώπους γενικώτερα, να προσπαθήσουν πράγματα αδύνατα ή ακόμα και δύσκολα να τα πράξουν. Οι προτροπές του είναι υπόδειγμα πρακτικότητας και μπορούν εύκολα να εφαρμοσθούν από κάθε έντιμο, σταθερό και δίκαιο άνθρωπο, άσχετα με τις αντιλήψεις και τα πιστεύω του. Σκοπός του είναι η επίτευξη του μεγίστου, πρακτικά δυνατού, καλού, χωρίς να απαιτεί από τον καθένα την τελειότητα. Δεν υπεισέρχεται στους χώρους της θρησκείας, αλλά προάγει και διαδίδει την εκτέλεση καθηκόντων προς τα άτομα και την κάθε κοινωνία στα οποία συναινούν οι με καλές θελήσεις άνθρωποι κάθε εποχής και που έχουν μεγάλη απήχηση σε πνεύματα αδιάφθορα, ανθρώπων εντίμων και ελευθέρας αντιλήψεως. Δεν δογματίζει και ούτε πιστεύει ότι η δογματισμένη βεβαιότητα είναι δικαιολογημένη (πιστεύει ότι «η βεβαιότητα του χθες, μπορεί να είναι η πλάνη του αύριο», όπως η εξέλιξη των επιστημών έχει αποδείξει).
Ο Τεκτονισμός δεν περιφρονεί την γήινη ζωή προς χάριν της «επουράνιας», ούτε όμως την καταχράται ή την υπερτιμά. Ο κόσμος τούτος είναι όμορφος, ενδιαφέρων, συναρπαστικός, θαυμαστός, τρανή απόδειξη του Δημιουργικού μεγαλείου του Μ.Α.Τ.Σ. (ως τεκτονική έκφραση της καθ’ έκαστον εννοίας του θείου). Αν έχουμε σωστή ματιά και ανοιχτό μυαλό θα δούμε, κάθε στιγμή μπροστά μας, να γίνονται αμέτρητα θαύματα που όμως δεν τα παρατηρούμε γιατί τα βλέπουμε καθημερινά και τα παίρνουμε σαν δεδομένα. Ο Τεκτ. δεν μας προτρέπει να αποσπασθούμε από αυτήν την επίγεια ζωή ως άνευ αξίας. Αντίθετα, αυτό που μας προτρέπει να κάνουμε είναι να ενστερνισθούμε υψηλές αρχές και καθήκοντα που θα κάνουν τον κόσμο τούτον καλύτερον για όλα τα πλάσματα της Γης. Μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος έχει υψηλό προορισμό σε αυτόν εδώ τον κόσμο, που δεν τον θεωρεί απλώς σαν την πύλη ενός άλλου. Ότι το παρόν είναι το πεδίον της δράσης μας και το μέλλον είναι το πεδίον της Πίστης μας. Ότι ο άνθρωπος δεν στάλθηκε σε αυτήν τη γη για να ονειρευτεί μιαν άλλη ζωή, αλλά για να εκπληρώσει τον προορισμό του σαν χρήσιμο και άξιο τέκνο της, δηλαδή να την κάνει έναν τόπο εξυψωμένο και ευτυχή για τον ίδιο και για τους συνανθρώπους του, να την βελτιώνει συνεχώς. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης του βίου, θα προετοιμασθούμε καλλίτερα για το μέλλον στο οποίο ελπίζουμε (και γοα το οποίο τίποτα δεν είναι βέβαια γνωστό, κατά τον κοινό νου, ανεξαρτήτως πίστης). Γιατί θα πρέπει να αγαπήσουμε το άγνωστο και αόρατο του αύριο περισσότερο από το ορατό και γνωστό; Ο Νόμος της ύπαρξής μας είναι η Αγάπη της Ζωής, στον κόσμο που είμαστε, που είναι το πεδίον της δράσης και ανάπτυξής μας. Και όταν μιλάμε για αγάπη της ζωής, δεν εννοούμε βέβαια την αχόρταγη ικανοποίηση των ενστίκτων που οδηγούν στον φυσικό και πνευματικό εκφυλισμό, δηλ. στην ασθένεια και στον υποβιβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δεν εννοούμε το ανελέητο κυνήγι του πλούτου. Την με κάθε μέσον προσωπική προβολή, την απόκτηση ισχύος και επιβολής έναντι των αδυνατοτέρων, την σπάταλη διαβίωση και την αποφυγή της εργασίας και των ευθυνών. Εννοούμε  την αγάπη αυτού του Κόσμου, τούτης της Γης, που ο Μ.Α.Τ.Σ. δημιούργησε, ανέπτυξε και στόλισε με όλα τα πανέμορφα δημιουργήματα: τα βουνά, τις θάλασσες, τις λίμνες, τα φυτά και τα λουλούδια, τα έντομα, τα πτηνά, τα ζώα. Την αγάπη αυτού του κήπου των θαυμάτων, την κατοικία των ανθρώπων, το πεδίο της δράσης και των αγώνων του, τον τόπο όπου στηρίζεται και διατηρείται (ή πρέπει να διατηρείται) η σοφία, η καλοσύνη, η αγάπη. Που παρέχει σε όλους την ευκαιρία και τα μέσα συντηρήσεως και εξελίξεως, μέσω άλλοτε πικρών και άλλοτε γλυκέων εμπειριών, μέσω παθών και δοκιμασιών, μέσω αγάπης και αφοσιώσεως, μέσω της αγάπης της εργασίας από την οποίαν κάθε καλό και αγαθό προκύπτει (τονίζεται δε ότι ο Τεκτ. δοξάζει και προαπαιτεί την εργασία) και δια της οποίας καλούμεθα να τον διατηρήσουμε, να τον προστατεύσουμε, να τον βελτιώσουμε, με λίγα λόγια να τον κάνουμε έναν καλλίτερο τόπο για όλα τα πλάσματα της δημιουργίας.

Γίνεται πλέον σαφές, και γιατί αποκαλούμαστε «τέκτονες» (κτίστες) και τίνος οικοδομήματος κτίστες πρέπει να γίνουμε. Αναφερόμαστε στον ναό  του εσωτερικού κόσμου μας, της ψυχής μας, αλλά και στον Παγκόσμιο Ναό, δηλ. τον χώρο εμφάνισης της ζωής και της εκδήλωσης της σοφίας, της βούλησης και του πνεύματος αγάπης και αρμονίας (δηλ. του κάλλους)  της Δημιουργού Αρχής, του ΜΑΤΣ. Από αυτά διαγράφονται σαφώς  και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητα του τέκτονα.

Αυτά δείχνουν και την απόσταση που διαφοροποιεί τον Τεκτονισμό από τις θρησκείες. Θεωρούμε ανόητους ή κακόβουλους όσους προσπαθούν να πείσουν άλλους συνανθρώπους μας πως είναι υποχρέωσή τους να περιφρονήσουν αυτόν τον κόσμο και ό,τι βρίσκεται πάνω σε αυτόν, αφού και οι ίδιοι ζούνε επάνω σε αυτόν. Αποτελεί ύβρη για τον Μ.Α.Τ.Σ. η περιφρόνηση του υλικού κόσμου, του δημιουργήματός του. Τέτοια άποψη είναι ανώφελη γιατί είναι αντιφυσική και κάθε τι αντιφυσικό είναι αξιόμεμπτο και σε τελευταία ανάλυση και ανήθικο. Όσο ο κόσμος αυτός θα υπάρχει, θα υπάρχει πάνω σε αυτόν χαρά και λύπη, επιθυμίες και πάθη, αρετή και ελάττωμα, όλες αυτές οι διεργασίες που είναι μέρος και μέσον της εξελικτικής διαδικασίας. Και είναι επόμενο αυτοί που αγαπούν τον κόσμο αυτόν να εργάζονται για την καλυτέρευσή του, ενώ αυτοί που τον υποτιμούν είναι φυσικό να γίνονται αντικοινωνικοί, ανικανοποίητοι, ευερέθιστοι και γενικώς αρνητικοί.

Υποβιβάζοντας τον κόσμο μας και κατηγορώντας τον σαν τόπο δοκιμασίας και στεναγμών, κόπων, πόνων και ιδρώτα, τόπο διαβίωσης όντων αμαθών και περιφρονητέων, υποβιβάζουμε τους εαυτούς μας, την οικογένειά μας, τους φίλους μας, την ανθρωπότητα ολόκληρη. Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που είμαστε άνθρωποι. Η ζωή αυτή είναι μέρος της αθανασίας. Αν αυτήν την περιφρονήσουμε τότε περιφρονούμε και την αθανασία.

Είναι αλήθεια πως σε πολλούς ανθρώπους συμβαίνουν κακοτυχίες και περνούν δοκιμασίες περισσότερες από ότι άλλοι. Ακούμε συχνά την φράση «Γιατί να συμβεί σ’ εμένα;». Κανείς δεν δέχεται το «Γιατί όχι σ’ εμένα;». Θεωρούμε το ευχάριστο σαν κεκτημένο μας δικαίωμα, σαν κάτι που μας οφείλεται και διαμαρτυρόμαστε για ότι μας δυσαρεστεί. Παραβλέπουμε την συνολική αλήθεια και την ομορφιά της όλης ύπαρξής μας.

Μπορείτε να κάνετε μία αναδρομή στη ζωή σας και να υποθέσετε ότι δεν υπήρξατε σε αυτόν τον κόσμο: Ό,τι κάνατε σε αυτόν τον κόσμο δεν θα υπήρχε. Η οικογένειά σας, η σύζυγός σας, τα παιδιά σας, το σπίτι σας, οι φίλοι σας, ό,τι αγαπήσατε και απολαύσατε, ό,τι σας λύπησε, οι πόθοι και οι φιλοδοξίες σας δεν θα είχαν υπάρξει. Όλα τα πράγματα που άγγιξε η ύπαρξή σας επάνω στη γη θα ήταν διαφορετικά. Αφαιρέστε την ύπαρξή σας από αυτή την ζωή και ένα απαίσιο κενό θα δημιουργηθεί. Η αξία κάθε ζωής είναι ανεκτίμητη και αναντικατάστατη. Αυτά όλα έρχεται ο Τεκτ. να επισημάνει και να προτρέψει σε προστασία και βελτίωσή τους.

Καταληκτικά, Τεκτ. σημαίνει ανυστερόβουλη και εγκάρδια Αγάπη προς όλα τα δημιουργήματα του Μ.Α.Τ.Σ Σημαίνει ανυπόκριτο και αδιάλειπτο αγώνα διαφύλαξης των πανανθρώπινων αξιών, των νόμων που η συνείδηση του καθένα δείχνει ως παγκόσμιων, δηλ. ως εκδηλώσεων του Φυσικού Νόμου, απόρροιας του Παγκόσμιου Ρυθμού. Αναλάβαμε την υποχρέωση, ο καθένας με τον τρόπο του,  να σεβασθούμε, να προστατεύσουμε, να ομορφύνουμε, να καλυτερέψουμε, αν συνετά γίνεται, όσο λίγο ή πολύ ο καθένας μας ειλικρινά μπορεί, τα δημιουργήματα του ΜΑΤΣ, έμψυχα και άψυχα, έμβια και μη, κατανοητά ή όχι από εμάς, ξεκινώντας από τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, τον χώρο της εργασίας μας, την πατρίδα μας και τον κόσμο μας γενικά.
Ο πλανήτης μας είναι και αυτός ένα από τα οικοδομήματα του Μ.Α.Τ.Σ. και αυτός σήμερα κινδυνεύει από την άφρονα και ανεξέλεγκτη δραστηριότητα των ανθρώπων, από την αλόγιστη και κακή εφαρμογή των υπέροχων δυνατοτήτων που η σύγχρονη επιστήμη και Τεχνολογία έχει προσφέρει στον άνθρωπο και που ο εγωισμός και η απληστία του τις έχει, σε πολλούς τομείς, μετατρέψει από ευλογία σε κατάρα, τόσο που τα ανθρώπινα όντα να παρομοιάζονται σαν καρκινικά κύτταρα που πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, κατατρώγοντας όλα τα άλλα, αν θεωρήσουμε τον πλανήτη μας σαν ζωντανό οργανισμό, όπως είναι άλλωστε.

Ο Τεκτ. εν τέλει, το μόνο που ζητάει και μας ωθεί να κάνουμε, είναι να Εργασθούμε ώστε ο κόσμος αυτός, κόσμημα της δημιουργίας,  και να συνεχίσει να υπάρχει και να γίνει ευτυχέστερος. Ετσι, οι τεκτονες καλούνται να ασκούν ανελλιπώς, το τεκτ. καθήκον όξυνσης των οφθαλμών και σκέψεών τους, της αυτοκριτικής και της αδιάκοπης φροντίδας για συλλογισμό και δράση χάριν και των ιδίων και των οικείων τους και της ανθρωπότητας όλης και του ΚΟΣΜΟΥ όλου.

Αθήνα, 22/06/03

Ι.Τ. (Υ.Μ.Τ.)/Π.Θ. (για την προσαρμογή)

2015-10-04T12:07:44+00:00

Αφήστε ένα σχόλιο