Μεγάλη Στοά της Ελλάδος του Αρχαίου & Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου
ΕΙΣΔΟΧΗ

Ο εφαρμοσμένος Τεκτονισμός

Πόνημα Ιωάννη Τερζόπουλου (προσαρμογή για website: Π.Θ.)

Φίλτ. αδ.,

Δεν παύει να επαναλαμβάνεται σε κάθε περίπτωση, ότι ο Τεκτονισμός δεν είναι μόνο θεσμός θεωρητικός, κήρυκας ηθικών αξιών και μυσταγωγικό, ανελικτικό σύστημα. Είναι όλα αυτά, επιπρόσθετα όμως και κύρια ενδιαφέρει η πρακτική τους εφαρμογή που διατυπώνεται σαφώς στο Άρθρο 1 του Τεκτ. Συντάγματος όπου κατονομάζεται και ως φιλανθρωπικός και προοδευτικός. Η εφαρμογή της Τεκτ. Διδασκαλίας, ως σύστημα βιώσεως αξίου και χρησίμου βίου είναι αυτό που του δίνει την βαρύτητα και την αίγλη που τον χαρακτηρίζουν. Ο Τεκτονισμός είναι προ παντός οδηγός ζωής διανυόμενης εν Σοφία και Αρετή, ζωής παραγωγικής, χαρούμενης, γεμάτης από επίγειες φυσικές και πνευματικές χαρές, με λίγες λέξεις και οδηγός ενάρετου, ευτυχούς και ευδαίμονος βίου εδώ, στη Γη, στη ζωή που διανύουμε.

Ο εφαρμοσμένος αυτός Τεκτ. βασίζεται ασφαλώς σε μια κοσμοθεωρία που αποτελεί την λογική και στέρεα θεωρητική του βάση: Η Τεκτ. κοσμοθεωρία, όπως αναπτύχθηκε και από παλαιότερους, σοφούς αδελφούς και που δεν αφίσταται από την Αρχαία Παράδοση, είναι σε γενικές γραμμές η εξής: Τα πάντα είναι Ένα σε όλα. Και αυτό το Ένα υπάρχει ολόκληρο σε όλες τις εκδηλώσεις της φύσεως. Αυτό λοιπόν το Ένα (που υπάρχει σε όλα) είναι η Αρχική Αιτία ή Ουσία, αιώνια και αμέτρητη, που εκδηλώνει τις δυνάμεις της και τελικώς επιστρέφει. Είναι το Αιώνιο Φως που κατά την Kaballa αποτελεί την εκπόρευση της αυτής αρχικής Αιτίας. Συνεπώς δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ ύλης και πνεύματος, αλλά ενότητα μεταξύ των. Επομένως, αυτό συνεπάγεται ταυτότητα μεταξύ ηθικών και φυσικών Νόμων οι οποίοι είναι καθολικοί και αμετάβλητοι. Τα πάντα είναι ζωή. Τίποτα δεν δημιουργείται και τίποτα δεν καταστρέφεται, αλλάζουν μορφή κατά τρόπον διαρκή και ατελεύτητο. Ό,τι εμφανίζεται ως εκδήλωση, δηλαδή ως έργο, προϋπήρξε ως δύναμις. Όλα αυτά, βέβαια, περικλείονται στα πολυάριθμα τεκτ. σύμβολα.

Σε αυτήν την πανάρχαια παράδοση ας προστεθεί κι ένα δείγμα σύγχρονης υπαρξιακής συλλογιστικής σε επιστημονική βάση, απλώς και μόνο για να καταδειχθεί πόσο άδικο έχουν αυτοί που φορτώνουν όλα τα δεινά του σύγχρονου βίου στην σύγχρονη Τεχνολογία που είναι η πρακτική και εκδηλωμένη μορφή της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης. Ας μη ξεχνάμε πόσο δεινά υπέστη η ανθρωπότητα από ιδεοληψίες και θρησκευτικούς φανατισμούς στην μακραίωνο ιστορία της και οι οποίοι στο κάτω-κάτω καμιά πρακτική δεν εξυπηρετούσαν προς την κατεύθυνση της προόδου και την εξέλιξη του ανθρωπίνου βίου, αλλά μάλλον ανασχετική επίδραση είχαν. Εκείνο που τελικώς είναι καλό ή κακό δεν είναι ούτε η θρησκευτική ούτε η επιστημονική σκέψη αυτές καθ’ αυτές, αλλά η ορθή ή άλογη εφαρμογή τους.

Μία λοιπόν υπαρξιακή φύσεως σύγχρονη άποψη είναι ότι η ύπαρξή μας είναι πολλαπλή εκδήλωση των φυσικών μορφών μιας Συμπαντικής ενέργειας. Τα σώματά μας που φαίνονται τόσο στερεά και πεπερασμένα δεν είναι τέτοια στην πραγματικότητα. Κατ’ αρχήν, τα περισσότερα από τα κύτταρα που τα συνθέτουν αντικαθίστανται συνεχώς ώστε αντί να είμαστε μια συλλογή από γηράσκοντα όργανα, είμαστε μάλλον εργαστήρια σε συνεχή εξέλιξη. Στο υποατομικό πεδίο είμαστε τόσο ορατοί και αξεχώριστοι από το περιβάλλον μας όσο και ο αέρας γύρω μας. Εν τέλει, αφού η Κβαντική φυσική διαβεβαιώνει ότι ύλη και ενέργεια είναι εναλλάξιμα, δεν είμαστε καθόλου ατομικές υπάρξεις αλλά τοπικές εκφράσεις ενός απείρου, συμπαντικού πεδίου ενέργειας, ένα έξυπνο πεδίο ενέργειας. Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι σ’ ένα πρότυπο διανοίας που κυβερνάει τον κόσμο. Τα σώματά μας είναι τμήματα του Συμπαντικού σώματος, οι διάνοιές μας άποψη της Συμπαντικής Διανοίας.

Για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, τονίζεται από τα θεσμικά κείμενα του Τεκτ. ότι η ερμηνεία των τεκτ. Συμβόλων «…δεν είναι προσδεδεμένη εις ουδένα σταθερόν κανόνα. Αντιθέτως οφείλει αύτη να προσαρμόζηται προς την εκάστοτε εξέλιξιν του πολιτικού και ηθικού πολιτισμού, εάν επιθυμεί να παραμείνει ζώσα και πάντοτε σύγχρονος. Ο Τεκτονισμός είναι το απαύγασμα των προσπαθειών υψηλοφρόνων ατόμων και αποτελεί τον προάγγελον της εξελίξεως της ανθρωπότητος».

Ο Τεκτονισμός, αδελφοί μου, δεν διδάσκει ακραίες ή εξωπραγματικές θεωρίες. Δεν ζητάει από τα μέλη του να προσπαθήσουν πράγματα αδύνατα ή ακόμα και δύσκολα να τα πράξουν. Οι διδασκαλίες του είναι υπόδειγμα πρακτικότητας και οι κανονισμοί του μπορούν εύκολα να εφαρμοσθούν από κάθε έντιμο, σταθερό και δίκαιο άνθρωπο άσχετα με τις αντιλήψεις και τα πιστεύω του. Σκοπός του είναι η επίτευξη του μεγίστου, πρακτικά δυνατού, καλού, χωρίς να απαιτεί από τον καθένα την τελειότητα. Δεν υπεισέρχεται στους χώρους της θρησκείας, αλλά προάγει και διαδίδει την εκτέλεση καθηκόντων που έχουν θεσπίσει σοφοί πνευματικοί Διδάσκαλοι, έχουν επιβεβαιωθεί από την πράξη και από το γεγονός ότι προς αυτά συναινούν άνθρωποι καλής θελήσεως και που έχουν μεγάλη απήχηση σε πνεύματα αδιάφθορα, ανθρώπων εντίμων και ελευθέρας αντιλήψεως. Δεν δογματίζει και ούτε πιστεύει ότι η δογματισμένη βεβαιότητα είναι δικαιολογημένη. Ο Τεκτονισμός δεν περιφρονεί την γήινη ζωή προς χάριν της επουράνιας. Ο κόσμος τούτος είναι όμορφος, ενδιαφέρων, συναρπαστικός, θαυμαστός, τρανή απόδειξη του Δημιουργικού μεγαλείου του Μ.Α.Τ.Σ. Αν έχουμε σωστή ματιά και ανοιχτό μυαλό θα δούμε κάθε στιγμή μπροστά μας να γίνονται αμέτρητα θαύματα που όμως δεν τα παρατηρούμε γιατί τα βλέπουμε καθημερινά και δεν τους δίνουμε προσοχή γιατί τα παίρνουμε σαν δεδομένα. Ο Τεκτ. δεν μας προτρέπει να αποσπασθούμε από αυτήν την επίγεια ζωή σαν κάτι χωρίς αξία, σαν κάτι κενό, που δεν πρέπει να απασχολεί τους πνευματικούς ανθρώπους. Αντίθετα: αυτό που μας προτρέπει να κάνουμε είναι να ενστερνισθούμε υψηλές αρχές και καθήκοντα που θα κάνουν τον κόσμο τούτον καλύτερον για όλους, δηλαδή που θα αποδώσει σε όλους τους ανθρώπους και κατά προέκταση σε όλα τα πλάσματα της Γης τα φυσικά τους δικαιώματα. Μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος έχει υψηλό προορισμό σε αυτόν εδώ τον κόσμο που δεν τον θεωρεί απλώς σαν την πύλη ενός άλλου. Ότι το παρόν είναι το πεδίον της δράσης μας και το μέλλον το πεδίον της Πίστης μας. Ότι ο άνθρωπος βρίσκεται πάνω σε αυτή την γη για να την χαρεί, να την απολαύσει, να την μελετήσει, να την αγαπήσει, να την κοσμήσει, να την ανυψώσει, με λίγα λόγια να κάνει το καλύτερο γι’ αυτήν και σε αυτήν. Δεν στάλθηκε σε αυτήν τη γη για να ονειρευτεί μιαν άλλη ζωή, καλύτερη, αλλά για να εκπληρώσει τον προορισμό του σαν χρήσιμο και άξιο τέκνο της, δηλαδή να την κάνει έναν τόπο εξυψωμένο και ευτυχή για τον ίδιο και για τους συνανθρώπους του. Η εδώ ζωή του είναι και αυτή μέρος της αθανασίας του. Στο κάτω-κάτω γιατί θα πρέπει να έχουμε την προσοχή μας στραμμένη μόνο στα άστρα. Βρισκόμαστε δηλαδή ήδη πάνω σε ένα από αυτά. Γιατί και η Γη μας ετούτη είναι ένας πλανήτης, ένα ουράνιο σώμα ανάμεσα στα δισεκατομμύρια άλλα.

Έτσι, με αυτήν την φιλοσοφία, με αυτόν τον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης του βίου θα προετοιμασθούμε καλλίτερα για το μέλλον στο οποίον ελπίζουμε. Γιατί θα πρέπει να αγαπήσουμε το άγνωστο και αόρατο περισσότερο από το ορατό και γνωστό; Ο Νόμος της ύπαρξής μας είναι η Αγάπη της Ζωής, των ενδιαφερόντων της και όσων την κοσμούν, αυτής που είναι ο κλήρος μας στην ζωή ετούτη και το πεδίον της δράσεως και αναπτύξεώς μας. Και όταν μιλάω για αγάπη της ζωής δεν εννοώ βέβαια την χαμηλή, άμετρη και αχόρταγη ικανοποίηση των χαμηλών ενστίκτων που οδηγούν στον φυσικό και πνευματικό εκφυλισμό και την ασθένεια, στον υποβιβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δεν εννοώ το ανελέητο κυνήγι του πλούτου. Την με κάθε μέσον προσωπική προβολή, την απόκτηση ισχύος και επιβολής έναντι των αδυνατοτέρων, της πολυτελούς και σπάταλης διαβιώσεως και της αποφυγής της εργασίας και των ευθυνών. Εννοώ την αγάπη αυτού του Κόσμου, τούτης της Γης που ο Μ.Α.Τ.Σ. δημιούργησε, ανέπτυξε και στόλισε με όλα τα πανέμορφα δημιουργήματα: τα βουνά, τις θάλασσες, τις λίμνες, τα φυτά και τα λουλούδια, τα έντομα, τα πτηνά, τα ζώα. Την αγάπη αυτού του κήπου των θαυμάτων, την κατοικία των ανθρώπων, το πεδίο της δράσης και των αγώνων του, τον τόπο όπου στηρίζεται και διατηρείται η σοφία, η καλοσύνη, η αγάπη. Που παρέχει σε όλους την ευκαιρία και τα μέσα συντηρήσεως και εξελίξεως μέσω πικρών και γλυκέων εμπειριών (θυμηθείτε τα κύπελλα των σπονδών στον Αο), μέσω παθών και δοκιμασιών (περιοδείες Αο), μέσω τρυφεράς αγάπης και αφοσιώσεως (παραινέσεις Σεβ. προς τον μυούμενον εις Αο), μέσω της αγάπης της εργασίας από την οποίαν κάθε καλό και αγαθό προκύπτει (ενθυμηθείτε ότι ο Τεκτ. δοξάζει και προαπαιτεί την εργασία) και δια της οποίας καλούμεθα να τον διατηρήσουμε, να τον προστατεύσουμε, να τον βελτιώσουμε, με λίγα λόγια να τον κάνουμε έναν καλλίτερο τόπο για όλα τα πλάσματα της δημιουργίας.

Γίνεται πλέον σαφές, αδελφοί μου, γιατί καλούμαστε να γίνουμε τέκτονες του εσωτερικού, αλλά και του Παγκόσμιου Ναού και ποίες είναι οι υποχρεώσεις μας που απορρέουν από αυτό

Αυτή είναι και η μεγάλη απόσταση που διαφοροποιεί τον Τεκτονισμό από τις θρησκείες. Θεωρώ ανόητους ή κακόβουλους όσους προσπαθούν να πείσουν άλλους συνανθρώπους πως είναι υποχρέωσή τους να περιφρονήσουν αυτόν τον κόσμο και ό,τι βρίσκεται πάνω σε αυτόν, αφού και οι ίδιοι ζούνε σε αυτόν επάνω. Αποτελεί ύβρη για τον Μ.Α.Τ.Σ. η περιφρόνηση του θαυμάσιου δημιουργήματός του και αυτό είναι ανώφελο γιατί είναι αντιφυσικό και κάθε τι αντιφυσικό είναι αξιόμεμπτο και σε τελευταία ανάλυση και ανήθικο. Πώς είναι δυνατόν να αντιστραφούν οι Νόμοι της Φύσεως και όλη αυτή η εξελικτική διαδικασία να σταματήσει; Όσο ο κόσμος αυτός θα υπάρχει, θα υπάρχει πάνω σε αυτόν χαρά και λύπη, επιθυμίες και πάθη, αρετή και ελάττωμα, όλες αυτές οι διεργασίες που είναι μέρος και μέσον της εξελικτικής διαδικασίας. Και είναι επόμενο αυτοί που αγαπούν τον κόσμο αυτόν να εργάζονται για την καλυτέρευσή του, ενώ αυτοί που τον υποτιμούν είναι φυσικό να γίνονται αντικοινωνικοί, ανικανοποίητοι, ευερέθιστοι και γενικώς αρνητικοί.

Είναι σοβαρό σφάλμα, «αμάρτημα» σε βάρος του Φυσικού Νόμου, να υποβιβάζουμε και να κατηγορούμε τον κόσμο μας σαν τόπο δοκιμασίας και στεναγμών, κόπων, πόνων και ιδρώτα, τόπο διαβίωσης όντων αμαθών και περιφρονητέων. Έτσι, υποβιβάζουμε τους εαυτούς μας, την οικογένειά μας, τους φίλους μας, την χώρα μας. Ο κόσμος αυτός δεν είναι θλιβερός και άσχημος, ούτε είναι ατύχημα που ζούμε πάνω σε αυτόν. Αντίθετα, θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που είμαστε άνθρωποι. Η ζωή αυτή είναι μέρος της αθανασίας. Αν αυτήν την περιφρονήσουμε τότε περιφρονούμε και την αθανασία.

Η ανθρώπινη κοινωνία μοιάζει σαν έναν μηχανισμό από ανθρώπινους συσχετισμούς και αλληλοεπηρεασμούς που εκτείνονται σε όλον τον πλανήτη, που όμως λειτουργεί υπό την επήρεια κάποιας λεπτότερης εσωτερικής ουσίας που την κινεί όμως μία ηλεκτρική μηχανή κινείται από τον ηλεκτρισμό. Η ανθρώπινη μηχανή κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις, απλώνει τα χέρια της, μετακινεί, κατασκευάζει, κάνει αμέτρητες ενέργειες μηχανικές και διανοητικές. Και σχεδόν πάντοτε το κίνητρο πίσω από όλα αυτά έχει σχέση με την επιδίωξη καλύτερης και ανετότερης διαβίωσης, με τις συμπάθειες και τις αγάπες του, με τις ελπίδες του και την ανάγκη της κοινωνικής του υπόστασης. Είναι αλήθεια ότι ο μηχανισμός αυτός πολλές φορές κινείται με δυσκολίες και εμπόδια, συγκρούσεις, τριξίματα και τραντάγματα. Είναι αλήθεια ότι αυτή η λεπτότερη εσωτερική ουσία όπως μπερδεύεται και αναμιγνύεται με αδρότερα συστατικά, συχνά εμποδίζεται, στομώνει και υποβιβάζει και διαστρέφει την ελεύθερη και ευγενή λειτουργία της κοινωνικής ζωής. Αλλά θα ήταν αχαριστία και ανοησία το γεγονός αυτό να αντιμετωπίζεται με κυνισμό ώστε η λεπτή απόχρωση της κοινωνικής αξίας να διαστρεβλώνεται και καταστρέφεται. Το ότι σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να έχουμε έναν φίλο, έστω έναν και μοναδικό αληθινό φίλο σε όλον τον κόσμο, είναι μία μεγάλη τύχη, ένας θησαυρός ανεκτίμητος που αντισταθμίζει όλες τις πικρίες και κακοτυχίες της ζωής. Το ότι υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο ένα μέρος που το λέμε το σπιτικό μας, όπου βρίσκονται τα αγαπημένα μας πρόσωπα, ένας ιδιαίτερος χώρος αγάπης και απόλαυσης, το ιερό καταφύγιο κάθε κοινωνικού ατόμου, αυτό αντισταθμίζει όλη την αποξένωση και απομόνωση που τυχόν μας έχει κάποτε απελπίσει. Το ότι μπορούμε να είμαστε αληθινά κοινωνικά όντα με ελεύθερη έκφραση, με ελεύθερη άποψη ανάμεσα σε αντιρρήσεις και αντιθέσεις, αυτό το αγαθό από τα μέσα αντισταθμίζει ό,τι τυχόν αρνητικό από τα έξω.

Όπως λειτουργούμε μέσα στην κοινωνία, παρασυρόμενοι από την εξωτερική της μορφή, έχουμε την τάση να αγνοήσουμε, να χάσουμε την αληθινή ποιότητα της εσωτερικής της υφής. Όμως είναι αυτό το αόρατο και συνεπώς απαρατήρητα που της δίνει ομορφιά και αξία. Όπως ακριβώς στη φύση, τα δάση, τα φυτά, τα δένδρα, τα πλάσματα είναι τόσο ωραία, αλλά εκείνο που είναι το θαυμαστό, ανεξήγητο αλλά πανέμορφο είναι το αόρατο πνεύμα, η σοφία και το κάλλος που τα διαπερνά και τα ζωογονεί.

Είναι αλήθεια πως σε πολλούς ανθρώπους συμβαίνουν κακοτυχίες και περνούν δοκιμασίες περισσότερες από ότι άλλοι. Ακούμε συχνά την φράση «Γιατί να συμβεί σ’ εμένα;». Κανείς δεν δέχεται το «Γιατί όχι σ’ εμένα;». Θεωρούμε το ευχάριστο σαν κεκτημένο μας δικαίωμα, σαν κάτι που μας οφείλεται και διαμαρτυρόμαστε για ότι μας δυσαρεστεί. Αν και οι πλέον κακότυχοι σε αυτή την ζωή κάνουν έναν απολογισμό των ευτυχών και δυστυχών περιστατικών της ζωής τους, ασφαλώς οι ευχάριστες και γελαστές τους στιγμές θα είναι πολύ-πολύ περισσότερες από τις δυσάρεστες και πονεμένες.

Ενδιαφέρουσα πηγή πρακτικού υπαρξιακού προβληματισμού παρέχει τη θαυμάσια ταινία του Φρανκ Κάπρα «Μία υπέροχη ζωή». Οδηγεί σε σκέψεις όπως: Μπορείτε αν κάνετε μία αναδρομή στη ζωή σας και να υποθέσετε ότι δεν υπήρξατε σε αυτόν τον κόσμο: Ό,τι κάνατε σε αυτόν τον κόσμο δεν θα υπήρχε. Τα παιδιά σας, το σπίτι σας, ό,τι αγαπήσατε και απολαύσατε, ό,τι σας λύπησε, οι πόθοι και οι φιλοδοξίες σας δεν θα είχαν υπάρξει. Όλα τα πράγματα που άγγιξε η ύπαρξή σας επάνω στη γη θα ήταν διαφορετικά. Αφαιρέστε την ύπαρξή σας από αυτή την ζωή και ένα απαίσιο κενό θα δημιουργηθεί. Η αξία κάθε ζωής είναι ανεκτίμητη και αναντικατάστατη.

Αδελφοί μου, Αγαπήστε τα δημιουργήματα του Μ.Α.Τ.Σ. με όλη σας την καρδιά. Διαφυλάξτε τα, ενισχύστε τα, διακοσμήστε τα, καλυτερέψετέ τα. Εργασθείτε ώστε ο κόσμος αυτός να γίνει ευτυχέστερος.

Ο πλανήτης μας είναι και αυτός ένα από τα οικοδομήματα του Μ.Α.Τ.Σ. και αυτός σήμερα κινδυνεύει από την άφρονα και ανεξέλεγκτη δραστηριότητα των ανθρώπων, από την αλόγιστη και κακή εφαρμογή (όπως ανέφερα και στην αρχή της ομιλίας μου) των υπέροχων δυνατοτήτων που η σύγχρονη επιστήμη και Τεχνολογία έχει προσφέρει στον άνθρωπο και που ο εγωισμός και απληστία του τις έχει, σε πολλούς τομείς, μετατρέψει από ευλογία σε κατάρα, τόσο που τα ανθρώπινα όντα να παρομοιάζονται από μερικούς οικολόγους σαν καρκινικά κύτταρα που πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, κατατρώγοντας όλα τα άλλα κύτταρα (ζώα, φυτά κ.λπ.), θεωρώντας τον πλανήτη μας σαν ζωντανό οργανισμό, όπως είναι άλλωστε.

Επομένως, ως τεκτ. έχουμε υποχρέωση να αγωνισθούμε με όλες μας τις δυνάμεις, ο καθένας στον τομέα του, για την διαφύλαξη και την βελτίωση αυτού του υπέροχου Οικοδομήματος του Μ.Α.Τ.Σ., του πλανήτη μας, του ναού μας τον οποίον δια διαυγούς και συνετής διάνοιας, δια ισχυράς και σταθεράς μεν, σώφρονος δε θελήσεις και δια εξορθολογισμένων πράξεων προστασίας και αποκατάστασης του κάλλους ας τον σεβασθούμε, περιποιηθούμε, βελτιώσουμε ώστε να εξακολουθήσει να είναι (κόσμος ή) κόσμημα μέσα στην μεγάλη ενότητα του Σύμπαντος.

Συνεπώς, αδ. μου, ασκείτε ανελλιπώς το τεκτ. καθήκον σας, όξυνσης των οφθαλμών και σκέψεων, της αυτοκριτικής και της αδιάκοπης φροντίδας για συλλογισμό και δράση χάριν και εαυτών, αλλά και των οικείων και των αδ. και του όλου ΚΟΣΜΟΥ.

I.T. Πρώην Υ.Μ.Τ.

2015-10-04T12:05:56+00:00

Αφήστε ένα σχόλιο