Μεγάλη Στοά της Ελλάδος του Αρχαίου & Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου
ΕΙΣΔΟΧΗ

Οι Ιστορικές Ρίζες του Τεκτονισμού

Το παρακάτω κείμενο του Ιορδάνη Πουλκούρα προέρχεται από το βιβλίο «Τεκτονισμός, Η Μεγαλύτερη Μυστική Αδελφότητα του Κόσμου» των εκδόσεων ΑΡΧΕΤΥΠΟ.

Από την στιγμή σχεδόν που ιδρύθηκε ο σύγχρονος τεκτονισμός στις αρχές του 18ου αιώνα δηλώθηκε ότι κατέχει μια γραπτή και μια προφορική παράδοση.
Στη συνέχεια γράφτηκαν χιλιάδες άρθρα και βιβλία φίλων ή αντιπάλων της αδελφότητας που συνέδεσαν τον τεκτονισμό περίπου με τα πάντα. Πολλές φορές σε κάποιο αληθινό ιστορικό γεγονός προστέθηκαν τόσες φανταστικές ιστορίες -από όλες τις πλευρές- και στη συνέχεια από άγνοια ή συμφέρον αναπαράχθηκαν από όλους ως πραγματικά γεγονότα ώστε στο τέλος έθεταν σε αμφισβήτηση και την ίδια την ιστορική αλήθεια. Το έργο της έρευνας και της τεκμηρίωσης ήδη από τον 19ο αιώνα ανέλαβαν κάποιοι μεμονωμένοι τέκτονες ερευνητές και ορισμένες από τις λεγόμενες ερευνητικές στοές με πρώτη την ιστορική Quatuor Coronati Lodge No 2076.  Τα τελευταία χρόνια πολλά πανεπιστήμια ευτυχώς έχουν περιλάβει την έρευνα πάνω στην ελευθεροτεκτονική , την ιστορία της και τις κοινωνικές επιδράσεις μεταξύ άλλων, μέσα στα ενδιαφέροντα των μεταπτυχιακών εργασιών. Έτσι η τεκμηριωμένη βιβλιογραφία συνεχώς αυξάνει και μάλιστα προερχόμενη από ακαδημαϊκούς και ερευνητές πολλοί εκ των οποίων δεν είχαν ποτέ την τεκτονική ιδιότητα και αντιμετώπισαν το θέμα καθαρά μέσα στα πλαίσια της επιστημονικής τους έρευνας.
Εμείς αντιμετωπίζοντας το θέμα παραδοσιακά θα πρέπει να σημειώσουμε ότι από τα τέλη του 19ου αιώνα είχαν διαμορφωθεί τρεις κυρίως σχολές που ερευνούσαν και ερμήνευαν με ιδιαίτερο η κάθε μια τρόπο την τεκτονική παράδοση, τα σύμβολα και την τελετουργία.
Αυτές ήταν, η Ανθρωπολογική , η Μυστικιστική και η Αυθεντική Σχολή.

Οι Τρεις Σχολές Ερμηνείας
Η Ανθρωπολογική Σχολή σε στενή σχέση με την ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία μελετά την γέννηση και την εξέλιξη των μυσταγωγικών παραδόσεων, τελετουργιών και θρησκευτικών μύθων διαφόρων λαών , συμβολισμούς και μύθους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρέασαν τις απαρχές του τεκτονισμού.
Η Μυστικιστική/ Αποκρυφιστική Σχολή εξετάζει τον τεκτονικό μύθο ως ένα σχέδιο πνευματικής αφυπνίσεως και εσωτερικής αναπτύξεως εστιαζόμενη κυρίως στην ερμηνεία και όχι την ακριβή ιστορική έρευνα.
Η Αυθεντική τέλος Σχολή στηρίχτηκε στην μελέτη και ταξινόμηση οποιουδήποτε γραπτού ιστορικού στοιχείου. Απορρίπτει σχεδόν εξ ολοκλήρου την προφορική παράδοση  και αποδίδει την γέννηση του τεκτονισμού στις Μεσαιωνικές συντεχνίες θεωρώντας πως όλα τα θεωρητικά στοιχεία είναι μεταγενέστερα. Οι οπαδοί αυτής της σχολής που είναι κυρίως αγγλοσαξονική έχουν την τάση να αρνούνται την εγκυρότητα των πέραν του Τρίτου (Διδασκάλου) τεκτονικών βαθμών και να προσδίδουν ηθικές και μόνο ερμηνείες σε κάθε συμβολισμό.
Παράλληλα υπήρξε και ένας ακόμα τρόπος έρευνας που διαιρεί σε δύο περιόδους. – Την Ιστορική που εξετάζει την εποχή όπου υπάρχουν γραπτά ιστορικά στοιχεία, το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα και κυρίως μετά την επίσημη ίδρυση του τεκτονισμού το 1717, περίοδο που ταυτίζεται κυρίως με την εποχή που ερευνά και η Αυθεντική Σχολή.
Την Προ ιστορική  που δεν εξετάζει ιστορικά ντοκουμέντα αφού δεν υπάρχουν –πλην ελαχίστων χειρογράφων- μελετά όμως μύθους και παραδόσεις σε συνάφεια με την Ανθρωπολογική και την Μυστικιστική σχολή.

Ο Γιος της Χήρας
Μέσα στον μυητικό μύθο όλων των μυστηρίων της δυτικής παράδοσης περιγράφεται η σκηνή του θανάτου και της αναγέννησης του ήρωα της αδελφότητας. Ο ήρωας δεν έχει ποτέ φυσικό πατέρα, είτε είναι νεκρός είτε είναι μια θεότητα και πρακτικά η μητέρα του είναι μια χήρα.
Όλες αυτές οι παραδόσεις ανάγονται στα πρώτα μυστήρια που γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν στις πέριξ της μεσογείου περιοχές πριν από χιλιάδες χρόνια όταν στις μικρές νομαδικές φιλές των ανθρώπων κυριαρχούσαν οι φυσικές λατρείες .
Η ιέρεια τους που παρίστανε την Μεγάλη Μητέρα θρηνούσε για τον θάνατο του μικρού της γιου και η αναγέννηση του χαιρετίζονταν με πανηγυρισμούς και γιορτές ανακούφισης και χαράς. Η διέλευση δια του θανάτου και η ρωμαλέα επιστροφή του φέροντας φρεσκοκομμένα βλαστάρια βεβαίωνε ότι το σκοτάδι είχε νικηθεί και η φύση θα αναγεννιόταν χαρίζοντας γενναιόδωρα τη γονιμότητα, τους καρπούς της και την προστασία στα παιδιά της.  Από αυτό το πρωτόγονο τελετουργικό προήλθαν  μερικές χαρακτηριστικές αρχέτυπες εικόνες. Η εικόνα της μητέρας και του βρέφους είτε ως προϊστορική θεότητα, είτε ως Σεμέλη με τον μικρό Διόνυσο, είτε ως Ίσιδα με τον μικρό Ώρο , είτε ως Μαρία με τον Θείο Ιησού πάντα χωρίς την παρουσία πατέρα. Δεύτερη εικόνα είναι η παρουσία του ιερού φυτού που φέρει μαζί του ο αναγεννημένος ήρωας βεβαιώνοντας ότι η φύση θα αναγεννηθεί μαζί του. Μπορεί να ήταν δρυς, φοίνικας, άμπελος ή ακακία δεν έχει σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι ο ίδιος συμβολισμός που διατηρεί μέσα στους αιώνες.
Τέλος το τρίτο ισχυρό στοιχείο είναι οι εποχές των εορτασμών. Όταν δεν υπήρχε γραφή και γνώση τα φυσικά φαινόμενα ήταν οι κυριότεροι οδοδείκτες. Οι ισημερίες και τα ηλιοστάσια επαναλάμβαναν με ακρίβεια την πορεία και τα πάθη του ηλίου στην αέναη πορεία του μεταξύ των δυο ηλιοστατικών πυλών, των Τροπικών του Καρκίνου και του Αιγόκερω. Από την δόξα του φωτός του θερινού ηλιοστασίου στον τρόμο του παγωμένου σκοταδιού του χειμερινού. Γύρω σε αυτές τις εποχές παρέμειναν να εορτάζονται οι κυριότερες θρησκευτικές, λαϊκές- παραδοσιακές  και μυστηριακές εορτές και έτσι εξηγείται ο προσανατολισμός μερικών αρχαίων ιερών στον άξονα των Τροπικών δηλαδή βορρά- Νότου, των δυο Τροπικών που εισήλθαν στην τεκτονική παράδοση ως δυο στήλες Β και J μέσα στην τεκτονική στοά.

Οι Διονυσιακοί Τεχνίτες
Οι φυσικές λατρείες της Μεγάλης Μητέρας Θεάς παρέμειναν ισχυρές στην Μεσόγειο μέχρι τα τέλη της δεύτερης προ Χριστού χιλιετίας εποχή που κυριάρχησε ο Μινωικός/Αιγαιακός πολιτισμός. Οι Κρήτες αποτελούσαν την ισχυρότερη ναυτική εμπορική δύναμη της εποχής και συνεργάζονταν στενά με την μεγάλη αυτοκρατορία της εποχής, τους Αιγύπτιους. Να απετέλεσε αυτό μια αφορμή συγκρητισμού σε ότι διαμόρφωσε τα μυστήρια δεν θα μπορούσε να το αποκλείσει κανείς. Πάντως το γεγονός είναι ότι την εποχή που στην Κρήτη και το Αιγαίο κυριαρχούσαν οι λατρείες της Φύσης και η Πότνια Θηρών, στην Αίγυπτο θρηνούσαν με την Ίσιδα τον θάνατο του Όσιρη και αγωνιούσαν για την ανάσταση του. Μερικούς αιώνες αργότερα τα καινούργια ελληνικά φύλα έχουν κυριαρχήσει στον ελλαδικό χώρο ιδρύοντας εγκαθιστώντας την πόλη και την πατριαρχική θρησκεία τους. Τα μυστήρια αναπτύσσονται από τους λαούς στις δυο ακτές του Αιγαίου εκτός της επίσημης πόλης και τελικά στις περισσότερες περιπτώσεις οι άρχοντες υποχρεώνονται να τα υιοθετήσουν. Τα κυριότερα είναι τα Καβείρια και τα Ελευσίνια και η μορφή που υποκρύπτεται είναι αυτή του Διονύσου. Του θεού που όπως και ο Όσιρης είχε κομματιαστεί από τους εχθρούς του , τους Τιτάνες και απ το αίμα του και τη στάχτη των καμένων Τιτάνων, με θείο και χθόνιο υλικό γεννήθηκε ο άνθρωπος. Σε αυτόν το θεό των μυστηρίων ήταν αφιερωμένη η αρχαιότερη συντεχνία της ανθρώπινης ιστορίας οι Διονυσιακοί Τεχνουργοί. Αυτή η αδελφότητα δεν είχε ως μέλη της μόνο χειρώνακτες οικοδόμους αλλά και μουσικούς, ποιητές , ζωγράφους κλπ. Έδρα τους ήταν τα Ιωνικά παράλια και έργο τους από τον 12ο π. Χ. αιώνα που γνωρίζουμε ότι υπήρχαν ήταν να χτίζουν και να διακοσμούν ναούς και μεγαλοπρεπή οικοδομήματα οπουδήποτε και αν τους καλούσαν. Γνωρίζουμε από τον Λιβάνιο ότι ο βασιλιάς των Περσών Καμβύσης τους θαύμαζε τόσο πολύ ώστε τους κάλεσε στη χώρα του αλλά για να μην τους δεχτεί ως ξένους τους οργάνωσε εκεί σε μια εταιρεία.
Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιωσήφ ή Ιώσηπος μας πληροφορεί ότι η ελληνική τεχνοτροπία χρησιμοποιήθηκε στην αρχιτεκτονική του Ναού της Ιερουσαλήμ. Έχει αυτό σχέση με τους Διονυσιακούς Τεχνουργούς; Κατά πολλούς, ναι . Οι Ισραηλίτες ήταν εκείνη την εποχή ένας νομαδικός λαός κυρίως ποιμένων χωρίς καμία αστική παράδοση με έργα και καλλιτεχνήματα. Η αδυναμία τους να ολοκληρώσουν ένα τόσο μεγάλο έργο διασώζεται και από τη Βίβλο. Ζήτησαν λοιπόν τη βοήθεια του βασιλιά της Φοινίκης. Οι Φοίνικες με τη σειρά τους ήταν λαός τολμηρών εξερευνητών και εμπόρων αλλά όχι καλλιτεχνών και οικοδόμων. Στη χώρα που είχαν κατακτήσει , δηλαδή τα Ιωνικά παράλια, υπήρχαν τα κυριότερα κέντρα των Διονυσιακών τεχνιτών. Η ίδια η Βίβλος μας πληροφορεί ότι οι οικοδόμοι ήταν Γκιμπλίμ, δηλαδή κάτοικοι της Γκεμπέλ που ελληνικά ονομαζόταν Βύβλος και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα των τεχνουργών του Διονύσου. Αν, λοιπόν, πράγματι έστειλαν οι Φοίνικες τεχνίτες για την οικοδόμηση του Ναού, αυτοί δεν μπορεί παρά να ήταν μέλη της συντεχνίας του Διονύσου που ήταν υπήκοοι τους και έτσι εξηγείται γιατί χρησιμοποίησαν την ελληνική τεχνοτροπία στην αρχιτεκτονική του ναού.
Ο Ευσέβιος, στην «Ευαγγελική Προπαρασκευή», (Γ΄, κεφ. 12), μας πληροφορεί πως για να ξεχωρίζουν τα μέλη των συντεχνιών αυτών, χρησιμοποιούσαν εμβλήματα που συνδέονταν από την τέχνη της δόμησης, γεγονός που θυμίζει τα μεταγενέστερα τεκτονικά σήματα…

Η Επιβίωση των Διονυσιακών
Οι συντεχνία των Διονυσιακών παρέμεινε ενεργή μέχρι τον 5ο μ. Χ αιώνα οπότε τους κατάργησε με διάταγμα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος.
Όμως η παράδοση υποστηρίζει ότι παρέμειναν στην αφάνεια έως την εποχή των σταυροφοριών οπότε συνάντησαν τους ιππότες του Ναού, τους μετέδωσαν την γνώση τους και εκείνοι τους εγκατέστησαν στην Ευρώπη ως περιοδεύοντες ελεύθερους τέκτονες. Ελεύθερους με την έννοια ότι δεν ανήκαν ούτε σε μοναστήρι ούτε σε φεουδάρχη αλλά μπορούσαν ελεύθερα να ταξιδεύουν και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.
Η ιπποτική περίοδος όμως είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει σε έκταση ένα επόμενο κεφάλαιο ετούτου του βιβλίου.
Τα μυστήρια γνώρισαν μια ακόμα ακμή την εποχή των Πτολεμαίων όταν τα εισήγαγαν στην Αλεξάνδρεια  ενώνοντας τα με την Αιγυπτιακή θρησκεία και θεωρώντας ότι Όσιρης, Δήμητρα, Ίσιδα και Διόνυσος είναι διαφορετικές μορφές ιδίων θεοτήτων. Οι μυστικές τελετές των Ελευσίνιων και των Αιγυπτιακών μυστηρίων για πρώτη φορά επεδείχθησαν δημόσια σε ένα βασιλικό λαμπρό θέαμα. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία υιοθέτησε λίγο πριν την κατάρρευση της έναν ακόμα μυητικό ήρωα τον «Ανίκητο Ήλιο», τον ταυροκτόνο Μίθρα.
Η λατρεία του διαδόθηκε με τις Ρωμαϊκές Λεγεώνες και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας από τους τίτλους που έφερε ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν αυτός ακριβώς του Sol Invictus, του Ανίκητου Ήλιου. Ο Μίθρας είναι επίσης ο πρώτος μυητικός ήρωας που παίρνει προσωνύμιο από μια χαρακτηριστική ιδιότητα όλων των μυητικών ηρώων και ονομάζεται «Γιος της Χήρας» ονομασία που διατηρήθηκε μέσα από την προφορική παράδοση και στον σύγχρονο ελευθεροτεκτονισμό.
Στο ρωμαϊκό κόσμο οι διονυσιακές συντεχνίες είχαν συσταθεί ως Ρωμαϊκά Κολέγια ιδρυθέντα σύμφωνα με την παράδοση από τον ίδιο τον ιδρυτή της Αυτοκρατορίας Νουμά, μετά την συμμετοχή του σε μια μυητική τελετουργία από την δασκάλα του τη νύμφη Ηγερία.
Τα κολέγια φάνηκε πως θα διαλυόντουσαν και αυτά με την επικράτηση του χριστιανισμού και την απαγόρευση του Θεοδοσίου. Όμως μια μικρή ομάδα που είχε καταφύγει στη Λίμνη Κόμο προστατεύτηκε από τους Λομβαρδούς άρχοντες που είχαν κατακτήσει την περιοχή και έγιναν οι περίφημοι Κομακίνοι Διδάσκαλοι, η οικοδομική συντεχνία που έφτασε μέχρι τον Μεσαίωνα.

                                        Συντεχνίες: Θεωρητικοί και Πρακτικοί
Οι Διονυσιακοί Τεχνουργοί δρούσαν για εκατοντάδες χρόνια εφαρμόζοντας την τέχνη τους. Χάριν αυτής  τα μέλη τους γυρνούσαν όλον τον τότε γνωστό κόσμο αποκτώντας γνώσεις και πολύτιμη πληροφόρηση σε εποχές, που ο συνηθισμένος άνθρωπος δεν απομακρυνόταν ποτέ από τον τόπο που γεννήθηκε και είχαν οικονομική ευμάρεια. Οι τότε ελληνικές πόλεις με τα σημερινά μέτρα δεν ήταν παρά μεγάλα χωριά. Οι μεγάλες μορφές της τέχνης και της επιστήμης , ο Πλάτωνας, ο Πυθαγόρας αλλά και ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης μυημένοι όλοι στα μυστήρια σίγουρα γνωρίζονταν με τους συγχρόνους τους. Όπως όμως γίνεται και σήμερα αν έχεις μια θεωρία στο μυαλό σου χρειάζεσαι κάποιον «πρακτικό» να την εφαρμόσει για να δεις αν λειτουργεί, αν χρειάζεται προσθήκες ή αλλαγή οπτικής. Που θα ήταν καλύτερα να συζητηθούν μαθηματικά προβλήματα παρά με τα μέλη των επαγγελματικών συντεχνιών; Το περίφημο Πυθαγόρειο Θεώρημα χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από τους εμπειρικούς «μάστορες» οικοδόμους (συνήθως αγνοώντας την προέλευσή του), για να χαράξουν με ακρίβεια τις γωνίες του παραλληλόγραμμου όπου θα ανεγερθεί ένα οικοδόμημα και βέβαια το κάνουν καλύτερα από τους «θεωρητικούς» αρχιτέκτονες. Οι συντεχνίες δεν ήταν «κλειστές» αφορώντας μόνο σε ένα επάγγελμα. Γνωρίζουμε ότι οι Διονυσιακοί Τεχνουργοί περιλάμβανε στις τάξεις της όλα τα διαφορετικά επαγγέλματα που ήταν απαραίτητα σε μια κατασκευή: μαζί με τους οικοδόμους και τους λιθοξόους υπήρχαν οι γλύπτες, οι μεταλλουργοί και όσοι άλλοι ήταν απαραίτητοι για την οικοδόμηση και τη διακόσμηση ενός κτηρίου, ακόμη και οι τεχνίτες του χρυσού. Χρυσοχόος ήταν και ο Πυθαγόρας, που στη νεαρή ηλικία του είχε ακολουθήσει την τέχνη του πατέρα του. Η κατεργασία του χρυσού δεν είχε καμιά αλχημική διάσταση, το υλικό αυτό όμως ήταν και τότε πολύτιμο. Δύσκολα θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε ότι, σε αυτούς τους σχεδόν «παρεϊστικους» κύκλους που  έχτιζαν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο ναούς για τον κάθε τοπικό θεό και ανάκτορα για τον κάθε τοπικό άρχοντα, είχε αναπτυχθεί ένα πανθεϊστικό, ελευθερόφρων και φιλοπερίεργο πνεύμα. Δύσκολα θα μπορούμε επίσης να αποκλείσουμε ότι παράλληλα με τις τεχνικές επινοήσεις δε συζητούνταν και οι φιλοσοφικές ερμηνείες της τέχνης τους. Οι άνθρωποι των συντεχνιών φύλασσαν ως θησαυρό τα μυστικά της τέχνης τους γιατί αυτά έδιναν πλούτο και ελευθερία στους ίδιους και τις οικογένειες τους σε εποχές  που η ζωή ήταν πολύ ευάλωτη, οι απλοί άνθρωποι ανήκαν ως «πράγματα» σε άρχοντες και ο καθένας θα μπορούσε για παράδειγμα εύκολα έως να πουληθεί ως σκλάβος. Γι αυτό οι τεχνίτες κάλυπταν τα μυστικά τους με μυστικά και αλληγορίες και δεχόντουσαν μαθητές μόνο μετά από διαδοχικές και επίπονες δοκιμασίες της επιδεξιότητας αλλά και της πίστης του στην αδελφότητα.
Πολλές φορές ήρθαν σε σύγκρουση με τις διάφορες εξουσίες και κατά καιρούς βασιλείς και άρχοντες προσπαθούσαν να τους περιορίσουν ή  να τους καταργήσουν. Πάντα όμως μετά από μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα αναβίωναν και συνέχιζαν το έργο τους με το ίδιο πνεύμα. Αυτοί γνώριζαν στην πράξη την αξία της γεωμετρίας και της χημείας και κανείς δεν μπορούσε να τους πείσει για το αντίθετο. Έτσι την εποχή του σκοτεινού μεσαίωνα, όταν  η ενασχόληση με τα μαθηματικά και τις επιστήμες μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να επιφέρει μια καταγγελία για χρήση μαγικών πρακτικών από τον κάθε άσχετο ή κυρίως κακόβουλο και να οδηγήσει τον άτυχο αναζητητή μέχρι την πυρά, οι συντεχνίες πρόσφεραν την προστασία τους και υιοθέτησαν ως μέλη τους μη χειρώνακτες τέκτονες τους πρώτους που ονομάστηκαν «θεωρητικοί» ή «αποδεδεγμένοι». Οι όροι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν κυρίως στην Αγγλία ενώ στη Σκωτία κατά τον 17ο αιώνα οι επαγγελματίες τέκτονες ονομάζονταν Domatics, σε αντίθεση με τους μη επαγγελματίες  που ονομάζονταν Geomatics και ακόμα Gentlemen Masons και Theorical ή Architect Masons.

Ο Μυστηριώδης  Naymus Grecus
Η αναδιοργάνωση των συντεχνιών στη Ευρώπη γίνεται με την αυγή της δεύτερης μετά Χριστό χιλιετίας όταν άρχισαν να κατασκευάζονται μεγάλα έργα και οι Καθεδρικοί ναοί. Υπάρχουν οι παραδόσεις που ήδη αναφέραμε ότι προήλθαν από τους Κομακίνους Διδασκάλους ή από τους απογόνους των Διονυσιακών συντεχνιών που μετέφεραν ίσως οι Ναΐτες στην Ευρώπη. Σε αρκετά χειρόγραφα του 13ου και 14ου αιώνα που προέρχονται κυρίως από τη Γερμανία και την Γαλλία αναφέρουν μια τρίτη εκδοχή μιλώντας για τον «πατέρα της τέχνης», κάποιον Naymus Grecus που έφτασε από τα παράλια της Ιωνίας, την Μυσία την εποχή του Κάρολου Μαρτέλου (689-741) και δίδαξε τα μυστικά τους και οργάνωσε τις συντεχνίες. Τον αναφέρουν κρατικά έγγραφα όπως το Reglements sur Les Arts et Metiers de Paris (Κανόνες για τις Τέχνες και τα Επαγγέλματα των Παρισίων), που συντάχτηκε με εντολή του Λουδοβίκου του Θ΄ το 1258, αλλά και αλχημικά όπως το Magiae Naturalis (1558) του Gianbattista della Porta αφού οι μαθηματικοί τον θεωρούν επίσης προγονό τους και σε αυτόν αποδίδεται η μεταφορά του μυστικού της πυρίτιδος στη Δύση. Όλες οι παραλλαγές του ονόματος έχουν το σταθερό συνθετικό Grecus που δηλώνει την καταγωγή του όσο για το ονοματεπώνυμο Naymus Grecus κατά τον Mackey, στο The History of Freemasonry πιθανόν να είναι παραφθορά από ένα γερμανικό πρωτότυπο που θα έγραφε κάτι σαν «ein Maurer Namens Grecus», δηλαδή «ένας τέκτονας τον οποίο ονόμαζαν Έλληνα». Αναφέρεται επίσης σε έναν εξόφθαλμο αναχρονισμό ότι ήταν παρών στην οικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα γεγονός που  οδήγησε πολλούς ερευνητές όπως ο Schnitger να υποστηρίξουν ότι αυτό που πιθανότατα εννοούσαν τα χειρόγραφα δεν είναι πως ο ίδιος ήταν φυσικά παρών κατά την κατασκευή του Ναού, αλλά ότι παρέμενε αφοσιωμένος σε μια παράδοση που προερχόταν από εκείνη της Οικοδόμησης του Ναού. Παράδοση που δεν παρέμεινε μόνο μεταξύ των συντεχνιών που ανήγειραν Καθεδρικούς όπως του Στρασβούργου και σε διαδοχή εισήλθαν στον ελευθεροτεκτονισμό αλλά και στους πλανόδιους γάλλους τέκτονες του Compagnonage. Αυτοί δεν είχαν καμία σχέση με ότι εξελίχθηκε στον ελευθεροτεκτονισμό, όμως όπως αποκαλύφθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα είχαν και την παράδοση του Σολομώντα και τον αρχιτέκτονα Χιράμ, του δολοφονηθέντος «υιού της χήρας».

Τα Αρχαία Τεκτονικά Χειρόγραφα
Όλες λοιπόν οι εκδοχές δέχονται ότι υπάρχει μια σύνδεση των μεσαιωνικών συντεχνιών με την παράδοση της καθ ημών Ανατολής και εκτός των όποιων άλλων στοιχείων, στα τέλη του 14ου αιώνα εμφανίζονται και οι πρώτες γραπτές καθαρά τεκτονικές πηγές, τα ονομαζόμενα αρχαία τεκτονικά χειρόγραφα. Τα δυο αρχαιότερα τεκτονικά έγγραφα, οι πολυτιμότεροι θησαυροί των ελευθεροτεκτόνων, ανάγονται στα τέλη του 14ου με αρχές 15 ου αιώνα και φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο.
Ατά είναι το Regius Poem (The Regius Poem ή Halliwel MS από το όνομα του J. O. Halliwel ο οποίος το ανακάλυψε και το παρουσίασε το 1840 ) και έχει γραφτεί γύρω στα 1390 και το Κούκ (Cook ή Cooke MS) που έχει γραφτεί το 1430. Θα ήταν περιττό ίσως να υπενθυμίσουμε ότι εκείνη την εποχή δεν έχει ανακαλυφθεί ή τυπογραφία και ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να γράψει ούτε το όνομά του.
Ο συγγραφέας του Regius Poem γράφει ένα επικό ποίημα με την ιστορία της Τέχνης.
«Εδώ ξεκινούν τα συντάγματα της τέχνης
της Γεωμετρίας σύμφωνα με τον Ευκλείδη».
Με αυτό το δίστιχο ξεκινά την αφήγησή του που περιγράφει την αλεξανδρινή Αίγυπτο όπου ο Ευκλείδης παίρνει εντολή από τον βασιλιά για να οργανώσει τα παιδιά των σε μια αδελφότητα έτσι ώστε ακόμα και όταν οι γονείς τους θα έχουν φύγει από τη ζωή εκείνα χάρη στην Τέχνη που θα τους διδάξει και την αδελφότητα θα μπορέσουν να διασχίσουν και να επιβιώσουν στους χαλεπούς καιρούς. Η αδελφότητα αυτή επιβιώνει και φτάνει στην Αγγλία την εποχή του βασιλιά
Άθελσταν (βασίλεψε μεταξύ 925-940) που γίνεται ο πρώτος της προστάτης. Το μεγάλο αυτό ποίημα ολοκληρώνεται με εντολές και οδηγίες προς τα μέλη για τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην αδελφότητα και την καλή τους συμπεριφορά απέναντι στους συντρόφους τους αλλά και την κοινωνία γενικότερα.
Το να πιστέψουμε ότι σε οικοδομική συντεχνία του αγγλικού μεσαίωνα υπήρχαν φιλομαθείς οικοδόμοι που έπλεκαν φανταστικές ιστορίες σε στιχάκια για να εντυπωσιάσουν τους συντεχνίτες τους είναι λιγάκι δύσκολο.Πιθανόν η αλήθεια κρύβεται ανάμεσα στον 9ο κι 10ο αιώνα που έζησαν ο Κάρολος Μαρτέλος και ο Άθελσταν. Ο Μέγας Θεοδόσιος κατάργησε και έδιωξε τα τελευταία μέλη των Διονυσιακών συντεχνιών. Η κατάργηση και δίωξη εκείνη την εποχή δεν γίνεται βέβαια με αγωγή και εξώδικο αλλά με αρκετά πιο βίαιο τρόπο.Οι επιζήσαντες δεν πρέπει να είχαν στόχο να φτάσουν στη λίμνη Κόμο της Ιταλίας που υπήρχε οργανωμένη συντεχνία γιατί θα έπρεπε να διασχίσουν δια ξηράς περιοχές που έλεγχαν οι αυτοκρατορικοί διώκτες τους. Πιο φυσικό είναι να έφτασαν δια θαλάσσης στα νότια παράλια της σημερινής Γαλλίας όπου ποτέ η εκκλησία και οι χριστιανοί βασιλείς δεν είχαν καμία ιδιαίτερη δύναμη. Ο Μαρτέλος σταμάτησε τους Άραβες και συνένωσε τους Φράγκους σε ένα βασίλειο που με τον εγγονό του Καρλομάγνο έγινε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η σύγχρονη Ευρώπη. Η αναγέννηση της χώρας χρειαζόταν και μεγάλα έργα και έτσι όπως βεβαιώνουν μια σειρά από έγγραφα χρησιμοποίησε κάποιον Grecus για να οργανώσει τις συντεχνίες. Όλοι οι ερευνητές όπως είπαμε συμφωνούν ότι το Grecus υποδηλώνει απλά καταγωγή και ότι αυτός μετέφερε την παράδοση, την γνώση του τόπου της καταγωγής του. Οργανώνονται λοιπόν οι συντεχνίες στα εδάφη του Καρλομάγνου – σημερινή Γαλλία και Γερμανία- και στη συνέχεια σταλμένοι από τον Κάρολο Μαρτέλο, βοηθούν να οργανωθούν συντεχνίες και στα βρετανικά νησιά, την εποχή του βασιλιά Άθελσταν. Με αυτό τον τρόπο ερμηνεύεται και η παρουσία του μύθου του Ευκλείδη στο αρχαιότερο τεκτονικό έγγραφο του 14ου αιώνα που προφανώς δεν γράφτηκε από κάποιον πρακτικό οικοδόμο αλλά από κάποιον «θεωρητικό» που είχε βρει καταφύγιο μέσα στην συντεχνία. (Η ύπαρξη μη χειρωνάκτων τεκτόνων  μεταξύ των μελών από παλαιότερη εποχή πιστοποιείτε και από τα πρακτικά της Εταιρίας των Τεκτόνων του Λονδίνου του 1620 αναφέρεται ότι υπήρχε ένα σώμα ξεχωριστό από την Εταιρία αλλά προσαρτημένο σε αυτή θεωρητικών ή Αποδεγμένων (Accepted) τεκτόνων, ήδη από το 1356.)

Το μαγικό στοιχείο της ιστορίας είναι ότι στα επόμενα χρονολογικά χειρόγραφα με αρχή το Cook  του 1430, το όνομα του Ευκλείδη είχε αντιγραφή λάθος –γεγονός συνηθισμένο για την εποχή – ως Enclidnis, αλλά και Englat και Englet ονόματα που φαίνεται να έχουν σαξονική προέλευση. Με την πάροδο των αιώνων καμία αναφορά δεν γίνεται πλέον σε αυτόν σε γραπτό κείμενο. Η προφορική παράδοση όμως διατήρησε ο κύρος του και έτσι όταν ιδρύεται ο επίσημος ελευθεροτεκτονισμός και κυκλοφορούν οι πρώτοι του Κανονισμοί του Άντερσον, απεικονίζεται στο εξώφυλλό το περίφημο 47ο θεώρημα του Ευκλείδη (το γνωστό και ως Πυθαγόρειο) συνοδευόμενο από τη λέξη «Ευρήκα» γραμμένη στα ελληνικά. Πολλοί πίστεψαν πως αυτό ήταν μια προσθήκη των «θεωρητικών» του Ελευθεροτεκτονισμού, οι οποίοι επιθυμούσαν να ιδιοποιηθούν κάτι από τη φήμη των μεγάλων μαθηματικών που θεωρήθηκαν από την Αναγέννηση πνευματικοί προπάτορες της, ευλογημένοι από μια αύρα μαγική. Όταν πολύ αργότερα, το 1838, ανακαλύφθηκε και παρουσιάστηκε το Regius Poem, διαπίστωσαν πως η παράδοση του Ευκλείδη ήταν απόλυτα συνυφασμένη με τον Τεκτονισμό από τη στιγμή που γράφτηκε το πρώτο τεκτονικό χειρόγραφο, πολύ προτού υπάρξει στην Ευρώπη η πρώτη μετάφραση και η γενική αποδοχή των Ερμητικών Κειμένων, πολύ προτού υπάρξει η έκρηξη της επιστήμης και η θεοποίηση των μαθηματικών.
Στο Regius Poem δεν υπάρχει σχεδόν καμία αναφορά σε Βιβλική Παράδοση. Αυτό λίγο πολύ επαναλαμβάνεται και στο Κούκ το 1430 όπου υπάρχουν και οι πρώτες αναφορές για τον Πυθαγόρα και τον Ερμή τον Τρισμέγιστο. Αμέσως μετά όλοι μαζί θα εξαφανιστούν και σε όλους τους μύθους θα δοθεί βιβλική διάσταση. Τι είχε συμβεί; Επανειλημμένα βασιλικά διατάγματα στην Αγγλία κατά τον 14ο και 15ο αιώνα αναθεωρούσαν τη νομιμότητα ύπαρξης και λειτουργίας των συντεχνιών. Πιθανόν λοιπόν η αναφορά σε Έλληνες φιλοσόφους να απηχούσε ένα «εθνικό» πνεύμα που εύκολα θα μπορούσε να γεννήσει υποψίες για αιρετικές παρεκκλίσεις με ολέθριες συνέπειες για τα μέλη τους. Η προβολή βιβλικών προσώπων και οι «προσαρμογές» στους μύθους που συμπεριλάμβαναν οι κανονισμοί τους ήταν μια λύση που επέτρεψε στη συγκεκριμένη συντεχνία να επιβιώσει ακόμα και από τη γενική απαγόρευση όλων των αδελφοτήτων που εξέδωσε αργότερα ο Ερρίκος ο 8ος διατηρώντας ότι έπρεπε να αποκρυβεί μόνο μέσα στην παράδοση που μεταβιβαζόταν μυστικά από τα χείλη στο αυτί.
Το 1441 ο Ιάκωβος Β΄ Στιούαρτ, βασιλιάς της Σκοτίας, διορίζει τον σερ Γουίλιαμ Σεντ Κλερ (αναφερόμενο και ως Σινκλέρ) προστάτη και υπερασπιστή των Σκώτων Τεκτόνων. Είναι ο δημιουργός του μυθικού Ρόσλιν, απόγονος ιπποτών του Ναού και σαφώς ένας όχι «χειρώνακτας» που αναλαμβάνει να προστατέψει τις συντεχνίες.
Να σημειώσου ότι οι πρώτοι σύγχρονοι ελευθεροτέκτονες σεβάστηκαν απόλυτα το προνόμιο αυτό κατά την ίδρυση της Μεγάλης Στοάς της Σκοτίας. Την 30η Νοεμβρίου του 1736 ο William St Clair of Roslin παραιτήθηκε επίσημα των κληρονομικών του δικαιωμάτων πάνω στο Τεκτονισμό παραχωρώντας τα στους αξιωματούχους του Τάγματος που επρόκειτο να εκλεγούν. Αμέσως μετά και μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα εξελέγη πρώτος Μέγας Διδάσκαλος των Σκώτων Τεκτόνων.
Οι Πολιτικές Εξελίξεις λίγο πριν το 1717
Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Ιάκωβος Στ΄ Στιούαρτ (μετέπειτα Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας), διορίζει τον Γουίλιαμ Σόου (William Schaw), «Διδάσκαλο των Βασιλικών ΄Έργων» και «Γενικό Επόπτη των Τεκτόνων». Αυτός αναδιοργανώνει τις συντεχνίες και στους δυο διαδοχικούς Καταστατικούς Χάρτες που δημοσιεύει ονομάζει πλέον τους «συνεταιρισμούς» Στοές και για πρώτη φορά και συγκαλυμμένα, γίνεται αναφορά σε μια υπάρχουσα εσωτερική γνώση μέσα στην αδελφότητα. Επίσης αναφέρει την «Τέχνη της Μνήμης» ως γνώση που πρέπει απαραίτητα να κατέχει κάθε διδάσκαλος τέκτων. Την γνωστή απο την αρχαιότητα «Τέχνη της Μνήμης» δίδασκε ο μοναχικός «ιππότης της φιλοσοφίας», ο Τζορντάνο Μπρούνο που την ίδια χρονιά είχε οδηγηθεί στην πύρα από τους Καθολικούς ιερείς μέσα στη Ρώμη επειδή τόλμησε να απαιτήσει την ελεύθερη διδασκαλία και επιστημονική έρευνα.
Την 15η Απριλίου 1601 ο Σόου παρευρίσκεται στο Πέρθ όταν ο Τζον Μάιλν, «Διδάσκαλος» της Στοάς του Σκον, μύησε κατόπιν επιθυμίας του την Αυτού Μεγαλειότητα τον Ιάκωβο Στ΄ ως «ελεύθερο άντρα, τέκτονα και εταίρο». (Frieman, messone and fellow craft).
Όμως η πρώτη αυθεντική παρουσία σε στοά που λειτουργεί μη τεχνίτη – πρακτικού τέκτονα έχει προηγηθεί έναν χρόνο πριν. Στις 8 Ιουνίου του 1600 ο John Boswell του Auchinlec, παρευρέθηκε σε συνεδρίαση της στοάς St. Mary’s Chapel. H υπογραφή του στο βιβλίο της στοάς ακολουθείται από ένα σταυρό μέσα σε κύκλο, σύμβολο που σχετίζεται με τους Ροδόσταυρους. Οι Ροδόσταυροι επίσημα δεν έχουν ιδρυθεί ακόμα. Όμως είναι εν ζωή ακόμα ο «θαυμαστός Δόκτωρ» Τζων Ντι (1527-1608) ταξιδεύοντας συνεχώς μεταξύ Λονδίνου και της πρωτεύουσας των ελεύθερων πνευμάτων και του εσωτερισμού Πράγας μεταφέροντας τη φλόγα της αρχαίας γνώσης. Είναι ο τελευταίος μάγος που την παραδίδει στον μαθητή του, ροδόσταυρο και προπάτορα του θεωρητικού τεκτονισμού sir Francis Bacon (1561-1626), εμφυσώντας του το όραμα για την δημιουργία της σύγχρονης επιστήμης. Ο Τζων Ντι είναι το πρότυπο του σαιξπηρικού Πρόσπερου και πολλοί υποστηρίζουν ότι ο αληθινός συγγραφέας των μνημειωδών έργων του απαίδευτου αλλά ταλαντούχου ηθοποιού Σαίξπηρ δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Μπέικον. Από τα πολλά που υπάρχουν μέσα στο έργο του να σημειώσουμε ότι οι δυο σύντροφοι και προδότες  στο μυητικό ταξίδι του Άμλετ ήταν ο Ροδόσταυρος (Ροζενκράουτς) και ο Ακτινοβόλος Αστέρας (Γκλιντενστάιν). Ο Ακτινοβόλος Αστέρας έχει μια ξεχωριστή θέση στην τεκτονική συμβολική. Ο δε Ροδόσταυρος θα γίνει ευρύτερα γνωστός 15 χρόνια μετά την παρουσία του Μπόσγουελ σε στοά όταν κυκλοφορούν για πρώτη φορά τυπωμένα στην Γερμανία τα Ροδοσταυρικά Μανιφέστα. Οι Ροδόσταυροι απαιτούν και ονειρεύονται όπως και ο Μπρούνο, ο Ντι και ο Μπέικον την ελεύθερη επιστήμη χωρίς τον φόβο του Ιεροεξεταστή. Δηλώνουν συγκαλυμμένα την ελπίδα τους στο πρόσωπο του νεαρού γαμπρού του Ιάκωβου Α του Φρειδερίκου του Παλατινάτου. Ο φιλελεύθερος πρίγκιπας έδειχνε πως διέθετε τις προϋποθέσεις για να υλοποιήσει το όραμα μιας ευρωπαϊκής πολιτικής και μιας θρησκευτικής μεταρρύθμισης. Αποδεχόμενος την έκκληση των Βοημών, το 1619 φτάνει στην Πράγα το 1619, για να διεκδικήσει τον αυτοκρατορικό θρόνο της αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δίνοντας έτσι το έναυσμα του Τριακονταετούς Πολέμου.
Ο Φρειδερίκος παρέμεινε στην Πράγα μόνο για ένα χειμώνα και η Ευρώπη πνίγηκε στο αίμα. Όμως το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Οι κουρασμένοι καθολικοί ηγέτες αναγνώρισαν επίσημα με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας τον Λουθηρανισμό και τον Καλβινισμό (που ως τότε θεωρούνταν αιρέσεις) ως χριστιανικά δόγματα, παρά την αντίδραση του Πάπα που αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη συνθήκη. Η Συνθήκη της Βεστφαλίας ανέδειξε από τα ερείπια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα πρώτα εθνικά κράτη και εγκαινίασε το σύγχρονο ευρωπαϊκό κρατικό σύστημα ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για τον Διαφωτισμό.
Κατά τη διάρκεια του τριακονταετούς πολέμου πολλοί πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο στην Βρετανία. Μια ομάδα οπαδών της ελεύθερης επιστήμης οργανώνει κάποιες συναντήσεις στο Λονδίνο «για την έρευνα της φυσικής φιλοσοφίας, ιδιαίτερα της νέας πειραματικής φιλοσοφίας και άλλων πλευρών της ανθρώπινης μάθησης».
Ανάμεσά τους και ο Robert Boyle, ο πατέρας της σύγχρονης πειραματικής επιστήμης. Η ομάδα θα ονομαστούν Αόρατο Κολέγιο παραμένοντας για λίγο μακριά από τη δημοσιότητα αφού η πειραματική επιστήμη δεν είναι ακόμα «νόμιμη». Σταδιακά πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι θα γίνουν μέλη της όπως οι, Comenius, Hooke, Samuel Hartlib, Thomas Vaugham, Elias Ashmol και dr. Robert Moray. Όλοι τους έχουν ασχοληθεί με τον ροδοσταυρισμό και τον ερμητισμό και οι δυο τελευταίοι είναι οι διασημότεροι τέκτονες πριν από την ίδρυση του σύγχρονου ελευθεροτεκτονισμού. Ο Άσμολ, ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του στη Βιβλιοθήκη της Οξφόρδης, μυήθηκε  στις 16 Οκτωβρίου 1646 στο Ουόριγκτον του Λανκασάιρ και ο dr. Robert Moray στο Εδιμβούργο το 1641. Ο Μόρεϊ είναι αυτός που πείθει τον βασιλιά της Αγγλίας Κάρολο Β των Στιούαρτ για την ανάγκη της ελεύθερης ανάπτυξης της σύγχρονης επιστήμης. Ο βασιλιάς τους θέτει υπό την αιγίδα του και τα μέλη του Αόρατου Κολεγίου ιδρύουν το 1662 την Royal Society of London for the Promotion of Natural Knowledge γνωστή και ως Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου γεγονός που αποτελεί την ιδρυτική πράξη της σύγχρονης επιστήμης. Οι «θεωρητικοί» μετά από αιώνες λάθρας διαβίωσης μεταξύ των «πρακτικών» συντρόφων τους έχουν πλέον τον οίκο τους. Όμως ο επίσημος τεκτονισμός δεν θα ιδρυθεί ακόμα αν και πλέον υπάρχουν στοές που τα μέλη της είναι μόνο «θεωρητικοί» και κανείς δεν ασχολείται με την τεκτονική τέχνη ως επάγγελμα.
Οι καθολικοί Στιούαρτ χάνουν το θρόνο και επακολουθεί εμφύλιος. Οι στοές κλείνουν και οι σκωτικές θεωρούνται άντρα φίλων του παλαιού καθεστώτος. Οι Στιούαρτ καταφεύγουν στην Γαλλία και εκεί στις 25 Μαρτίου 1688 δημιουργείται η πρώτη τεκτονική στοά από μέλη του Βασιλικού Ιρλανδικού Συντάγματος που ακολούθησε τον Κάρολο Β΄ στην εξορία.
Ακόμα όμως τίποτα επίσημο δεν έχει ξεκινήσει. Όταν μετά από είκοσι χρόνια τελειώνει οριστικά ο εμφύλιος πόλεμος, φίλοι του νέου βασιλικού καθεστώτος στο Λονδίνο αποφασίζουν να αφυπνίσουν και να αναδιοργανώσουν κάτω από μια ενιαία διοίκηση.
Στη εισαγωγή της δεύτερης έκδοσης των Συνταγμάτων του ο Άντερσον γράφει: «Αφού τέλειωσε η επανάσταση το 1716, οι λίγες στοές του Λονδίνου σκέφτηκαν να συσπειρωθούν κάτω από έναν Μεγάλο Διδάσκαλο σαν το κέντρο της Ένωσης και της Αρμονίας. Οι στοές αυτές που τα ονόματά τους προέρχονταν από το μέρος στο οποίο συνεδρίαζαν, ήταν:

  1. Της μπυραρίας  Goose and Gridiron στο St.Paul’s Churchyard .
  2. Της μπυραρίας Crown στο Parker’s Lane,κοντά στο Drurylane.
  3. Της ταβέρνας Appletree στην Charles Street του Covent Garden.
  4. Της ταβέρνας Rummer and Grapes στο Channel Row του Westminster.

Αυτοί και μερικοί παλαιοί αδελφοί συναντήθηκαν στο λεγόμενο Appletree (ταβέρνα που βρισκόταν στην περιοχή Charles St. Covent Garden) και προεδρεύοντος του παλαιοτέρου Διδασκάλου Τέκτονας (και όπως διευκρινίζει το κείμενο Master Mason, βαθμός που τώρα αποκαλείται Master of α Lodge, δηλαδή Σεβάσμιος Στοάς), ανακήρυξαν εαυτούς Μεγάλη Στοά Pro Tempore in Due Form. Στη συνέχεια αναβίωσαν την Τριμηνιαία Επικοινωνία των Αξιωματικών των Στοών (την οποία ονόμασαν Μεγάλη Στοά) και αποφάσισαν να οργανώσουν την Ετήσια Σύνοδο και Εορτασμό και να επιλέξουν ανάμεσά τους έναν Μεγάλο Διδάσκαλο, ώστε να τιμώνται από την παρουσία ενός ευγενούς αδελφού στην κεφαλή τους. Ακολούθως, την ημέρα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ (24 Ιουνίου 1717), η Σύνοδος των Ελευθέρων και Αποδεδεγμένων Τεκτόνων συνήλθε στην μπυραρία Goose and Gridiron (της Χήνας και της Εσχάρας). Πριν το δείπνο, ο προεδρεύων παλαιότερος Διδάσκαλος Τέκτονας (και επαναλαμβάνει, Master Mason, βαθμός που τώρα αποκαλείται Master of a Lodge, δηλαδή Σεβάσμιος Στοάς) πρότεινε έναν κατάλογο ενδεδειγμένων υποψηφίων. Και οι Αδελφοί, δι’ ανατάσεως της χειρός εξέλεξαν τον Mr. Anthony Sayer, Gentleman, Μεγάλο Διδάσκαλο των Τεκτόνων… ».
Από αυτήν την ημερομηνία ξεκινά η ιστορία του παγκόσμιου σύγχρονου Ελευθεροτεκτονισμού.

«Η αρχική ιστορία του Ελευθεροτεκτονισμού εν Αγγλία».

     Αυτόν τον τίτλο έδωσε ο Χάλιουελ, ο άνθρωπος που ανακάλυψε το αρχαιότερο τεκτονικό έγγραφο, το Regius Poem που γράφτηκε το 1380, στην εισήγησή του κατά την επίσημη παρουσίαση του εγγράφου που έγινε στο συνέδριο της «Ένωσης των Aρχαιοσυλλεκτών» το 1838. Ο Χάλιουελ το προλόγισε με μια περιληπτική σύνοψη των παραδόσεων που αναφέρονται στα αρχαία χειρόγραφα, θέλοντας να κάνει το Regius Poem περισσότερο κατανοητό.
Το κείμενο είναι το εξής:

«Αφού ο ήλιος κύλησε επτά γενιές μετά τον Αδάμ, ο Μαθουσάλας απέκτησε ένα γιο, τον Λάμεχ. Αυτός πήρε δυο γυναίκες, την Άντα και τη Ζίλα. Με την Άντα απέκτησε δυο γιους. Ο πρώτος, ο Ιαβάλ (Jabal) επινόησε τη Γεωμετρία και ήταν ο πρώτος που έχτισε σπίτια με πέτρες και δοκάρια. Ο δεύτερος γιος, ο Ιουβάλ (Jubal), επινόησε τη Μουσική και την Αρμονία. Η Ζίλα, η δεύτερη γυναίκα του, γέννησε τον Τουμπαλκάιν, δάσκαλο της τέχνης της επεξεργασίας του σιδήρου και του ορείχαλκου, καθώς και μια κόρη, τη Νααμά, που ανακάλυψε την τέχνη της υφαντικής. Αυτοί γνώριζαν ότι επειδή οι αμαρτίες των ανθρώπων ήταν πολλές, ο κόσμος θα καταστρεφόταν από φωτιά ή νερό. Έτσι αναρωτήθηκαν πώς θα μπορούσαν να διασώσουν τις επιστήμες που γνώριζαν. Ο Ιαβάλ τους είπε ότι υπάρχουν δυο είδη πέτρας από τα οποία το μεν ένα δεν καίγεται από τη φωτιά, το δε δεύτερο δε διαλύεται από το νερό. Οι πέτρες αυτές ήταν το μάρμαρο και ο πλίνθος. Έτσι, έγραψαν όλες τις γνώσεις τους στις δυο στήλες και πρέπει να προσθέσουμε ότι ο Ιαβάλ ήταν ο πιο σπουδαίος στις επιστήμες, γιατί προσέθεσε το Α και το Ω. Η καταστροφή έγινε με τον κατακλυσμό και οι δυο στήλες άντεξαν την καταστροφή. Αργότερα ο Ερμής ήταν εκείνος που ανακάλυψε τη μια από αυτές.
Από το σημείο αυτό άρχισε η ανάπτυξη της Τεκτονικής τέχνης. Ο Αβραάμ, ο γιος του Τέρα, σοφός άνθρωπος και γνώστης των επτά επιστημών, δίδαξε στους  Αιγυπτίους την επιστήμη της Γραμματικής. Την εποχή του Ευκλείδη, ο Νείλος πλημμύρισε τόσο πολύ, ώστε πολλές κατοικίες καταστράφηκαν. Ο Ευκλείδης τους δίδαξε να φτιάχνουν στέρεους τοίχους, φράγματα για να σταματούν το νερό, και με τη Γεωμετρία μέτρησε τη γη και τη χώρισε σε τεμάχια, έτσι ώστε ο καθένας να ξέρει στο εξής τα όρια της ιδιοκτησίας του. Ήταν ο Ευκλείδης που έδωσε στην Τεκτονική το όνομα Γεωμετρία.
Εκείνη την εποχή, οι άρχοντες είχαν πολλά παιδιά από άλλων ανδρών γυναίκες και αυτό άρχισε να δημιουργεί προβλήματα στο βασίλειο. Ο βασιλιάς υποσχέθηκε μεγάλες τιμές σε οποίον παρουσίαζε μια σωστή μέθοδο να προστατευτούν τα παιδιά.
Ο Ευκλείδης ζήτησε βασιλική άδεια για να οργανώσει και να διοικήσει τα παιδιά των αρχόντων, διδάσκοντας τους τις Επτά Ελεύθερες Επιστήμες έτσι ώστε να ζήσουν ελεύθερα ως έντιμοι άνθρωποι. Η άδεια δόθηκε αμέσως και ο Ευκλείδης οργάνωσε την πρώτη Τεκτονική Στοά».

2015-01-13T13:02:55+00:00

Αφήστε ένα σχόλιο