Μεγάλη Στοά της Ελλάδος του Αρχαίου & Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου
ΕΙΣΔΟΧΗ

Δελτίο Τύπου Δεκεμβρίου 2017

Την 22α Δεκεμβρίου η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου και η Γαληνονάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδας συνεόρτασαν σε κοινή ανοιχτή εκδήλωση το Χειμερινό Ηλιοστάσιο σε μια υπερπλήρη αίθουσα γνωστού Κέντρου της Αθήνας.

Παρουσία πλήθους αδελφών και φίλων, μετά τους τεκτονικούς χαιρετισμούς και προπόσεις και αφού αδελφός παρουσίασε σκέψεις για τον συμβολισμό και αξία και της τεκτονικής εορτής του Ηλιοστασίου και του προκείμενου συνεορτασμού,  οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι των ομόρριζων δύο Μεγάλων Στοών, για την Μεγάλη Στοά του Α.:Α.:Σ.:Τ.: Ενδοξοτ.: αδ.: Παναγιώτης Θαλάσσης και για την Γαληνοντάτη Μεγάλη Ανατολή ο Ενδοξοτ.: αδ.: Αλεξανδρος Κουλιουμπής συνυπέγραψαν Διακήρυξη Φιλίας και Αλληλοεπισκεψιμότητας σύμφωνη με τους θεμελιώδεις κανόνες του Ελευθεροτεκτονισμού και αναγκαίο όρο της κατά την Παράδοσή του Κανονικότητας κάθε τεκτονικού Σώματος.

Αποδεχόμενοι το βάρος της ιστορικής τους ευθύνης οι δυο Μεγάλοι Διδάσκαλοι προχώρησαν σε αυτή τη δημόσια διακήρυξη ως πρώτο βήμα για την ανατροπή του ζοφερού κύκλου στον οποίο φαίνεται να έχει εισέλθει ο ελληνικός τεκτονισμός χαράσσοντας έναν φωτεινό δρόμο για όλους τους Έλληνες τέκτονες.

Κατόπιν, σε ιδιαίτερα συγκινητικό κλίμα, οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι απηύθυναν σύντομο χαιρετισμό στους συνδαιτημόνες με αναφορές στον τεκτονικό θεσμό και στους σκοπούς των ανοικτών τεκτονικών εορτών και κάλεσαν τους αδελφούς και τους επισκέπτες να διασκεδάσουν και χαρούν την εορτή αυτήν. Στην πρόσκληση αυτή ανταποκρίθηκαν οι παρευρισκόμενη και η όμορφη διασκέδαση κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες, ιδιαίτερα για τις νεώτερες ηλικίες.

Τον εορτασμό και την τελετή παρακολούθησαν οι αδελφοί των Αθηνών, αντιπροσωπείες από τις Στοές μας της Βορείου και της Νοτίου Ελλάδας,  η ηγεσία όλων των τεκτονικών σωμάτων των δυο Μεγάλων Στοών και εκπρόσωποι από αδελφά τεκτονικά σώματα.

Προσκεκλημένοι του Μεγάλου μας Διδασκάλου Ενδοξοτ.: αδ.: Παναγιώτη Θαλάσση παρευρέθηκαν λαμπρύνοντας την βραδιά Κραταιώτατοι και Κραταιοί αδελφοί φίλιων Υπάτων Συμβουλίων,  ο Αναπληρωτής Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Σερβίας συνοδευόμενος από τον Μεγάλο Ρήτορα, ο Μεγάλος Καγκελάριος του Υπάτου Συμβουλίου της Ιταλίας και ο Μέγας Διδάσκαλος της Γαληνοτάτης Μεγάλης Στοάς της Ιταλίας αδ. Massimo Tortora Crusioli, που ταυτόχρονα κατέχει τη θέση του αντιπροέδρου της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Μεγάλων Στοών (ICUGL) με αρμοδιότητα στα Ευρωπαϊκά θέματα.

Εισήγηση προ της υπογραφής

Φίλες και φίλοι και αδδ:. μου, σήμερα κατά τον εορτασμό του χειμερινού ηλιοστασίου θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο φωτός στο χάος της ελληνικής τεκτονικής πραγματικότητας.

Ως Έλληνες τέκτονες έχουμε βαθιά ριζωμένη στην ψυχή μας την παράδοση της αρχαιοελληνικής Τραγωδίας, ενός από τα υψηλότερα επιτεύγματα του παγκοσμίου Πνεύματος.

Στην Τραγωδία δεν υπάρχουν «καλοί καουμπόηδες» και «κακοί Ινδιάνοι».

Στην Τραγωδία δεν υπάρχει η μάχη του Καλού και του Κακού, γιατί τότε δεν θα ήταν Τραγωδία αλλά Ρομάντζο.

Στα έργα των αρχαίων Τραγικών παλεύουν δυο «καλά» ,δυο «σωστές» απόψεις, και αυτό αναδεικνύει την τραγικότητά τους.

Π.χ. στην «Αντιγόνη» του Σοφόκλη και ο Κρέων έχει δίκιο υποστηρίζοντας τους νόμους, δηλαδή, ότι η Πολιτεία πρέπει να τιμωρεί τους προδότες, και φυσικά η Αντιγόνη έχει δίκιο υποστηρίζοντας την ιερά παράδοση που απαιτεί την ταφή όλων των νεκρών.

Η τραγωδία ξεκινά όταν τα δυο «καλά», οι δυο «δίκαιες» απόψεις ΑΛΛΗΛΟΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ γιατί η κάθε μία έχει ΑΠΟΛΥΤΟΠΟΙΗΣΕΙ τον εαυτό της, θεωρώντας ότι ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΗ είναι η σωστή κι όλες οι άλλες λανθασμένες κι άδικες.

Αυτή η υπερβολή γεννά την έριδα, η υπέρβαση των ορίων γεννά την ύβρη, συνέπεια της οποίας είναι η ΝΕΜΕΣΙΣ και ως εκ τούτου η καταστροφή.

Δεδομένου ότι πάντα οι δυο δίκαιες και σωστές απόψεις αλληλοσυγκρουόμενες καταστρέφονται, ήρθε η ώρα να ανατρέψουμε την κατάσταση.

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει συνολικά στο ελληνικό τεκτονικό τοπίο είναι ένας ζοφερός κύκλος που προκαλεί με βέβαιο τρόπο την καταστροφή.

ΕΡΙΔΑ – ΥΒΡΙΝ – ΝΕΜΕΣΙΝ.

Όλοι εναντίων όλων. Από όσο μπορώ να γνωρίζω πρόκειται για μοτίβο που σε διαφορετική κάθε φορά κλίμακα αναπαράγεται ανά την οικουμένη.

Έτσι σήμερα ξεκινάμε να ανοίξουμε έναν φεγγίτη στον σκοτεινό αυτό κύκλο συνεορτάζοντας το χειμερινό ηλιοστάσιο, η Μ.Σ. του Α.Α.Σ.Τ μαζί με την Γ.Μ.Α.Τ.Ε.

Καλώ τον Μ.Δ. της Μ.Σ του Α.Α.Σ.Τ. και τον Μ.Δ. της Γ.Μ.Α.Τ.Ε ,να υπογράψουν, ΕΔΩ, παρουσία όλων μας, σύμφωνο φιλίας και αλληλοεπισκεψιμότητας, ως  πρώτο βήμα για την ανατροπή της έριδας που δημιουργεί τον ζόφο στο ελληνικό τεκτονικό τοπίο, ώστε να αρνηθούμε την ύβρη και εξακολουθητικά την νέμεση, χαράσσοντας έναν φωτεινό δρόμο για τον ελληνικό τεκτονισμό.

Αποδεχόμενοι το βάρος της ιστορικής μας ευθύνης.

Αδελφοί, όρθιοι να διαλαλήσουμε όλοι μαζί καθώς θα προσέρχονται οι Μ.Δ.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΙΣΟΤΗΣ- ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ.

 

Κοινή Διακήρυξη

Η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος του ΑΑΣΤ & η Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος

Αφενός, έχουσαι  υπόψιν τας αρχάς και ιδέας της Ελευθέρας ή Βασιλικής Τέχνης του Τεκτονισμού και δη:

1ον) τας αρχαίας θεμελιώδεις διατάξεις του Ελευθεροτεκτονισμού (Landmarks) ως κατεγράφησαν υπό του αδ\ Albert Mackey κατά το 1858  και εδημοσιεύθησαν εν τη «Αμερικανική Επιθεωρήσει του Ελευθεροτεκτ\» υπό τον τίτλον «Τα θεμέλια του Τεκτ\ Νόμου» και δη

(I) το υπ’ αριθμόν 14ον Οροθέσιον θεσπίζον: “Το δικαίωμα παντός τέκτονος να επισκέπτηται και παρακολουθεί τας εργασίας οιασδήποτε κανονικής Στοάς. Το δικαίωμα τούτο ανεγνωρίσθη πάντοτε ως αναφαίρετον δια πάντα τέκτ \, ταξιδεύοντα ανά τον κόσμον. Διότι όλαι αι  ανά την γην Στ\ θεωρούνται ως απλαί διαιρέσεις ή τμήματα της παγκοσμίου Τεκτονικής Οικογενείας, των οποίων πας κανονικός τέκτ:. δικαιούται να κρούση την θύραν»

(II) το υπ’ αριθμόν 22ον Οροθέσιον ορίζον : «όλοι ανεξαιρέτως οι τεκτ\ είναι ίσοι μεταξύ των . . .»,

(2ον) τα περιληφθέντα εις το βιβλίον Συνταγμάτων του αιδεσιμοτάτου  James Anderson, εκδοθέν τω 1723 εν Λονδίνω, «Αρχαία Καθήκοντα» (Οld Charges) των «Eλευθέρων και Αποδεδεγμένων Τεκτόνων» και δη το εδάφιον (6ον) του Κεφ (VI) υπό τον τίτλον «Συμπεριφορά προς ξένον αδελφόν»,  ορίζον  «. . . αν όμως εύρητε εις αυτόν έναν αληθινόν πραγματικόν αδελφόν, τότε τιμήσατε αυτόν ως τοιούτον . . .»,

(3ον) τας αναφοράς τας γενομένας εις την εισαγωγή των Μεγάλων Συνταγμάτων του 1786, εκδοθέντων εν Βερολίνω υπό του Μεγάλου Φρειδερίκου και υπό τον τίτλον «Νέαι Μυστικαί και Θεμελιώδεις Διατάξεις της Αρχαιοτάτης και Σεβασμιωτάτης Εταιρείας των Αρχαίων, Ελευθέρων Παραδεδεγμένων Τεκτόνων…», ιδίως εις την παγκοσμιότητα και αρχικήν ενότητα του φιλοσοφικού, κοινωνικού και φιλανθρωπικού σκοπού Ελευθεροτεκτονικού Ιδρύματος, μετά της ευχής όπως όλα όσα προυκάλεσαν έριδες και σχίσματα «γίνωσι το αντικείμενον γενικής συζητήσεως και εξευρεθώσι τα μέσα προς αποφυγήν αυτών και εξασφαλισθή η διατήρησις του Τάγματος,…».

Και αφετέρου, σεβόμεναι απολύτως και αμοιβαίως την καθόλα αυτονομίαν εκατέρας εξ Ημών, των όρων κανονικότητος και λειτουργίας εκάστης, ως και των διεθνών σχέσεων εκάστης, συνεορτάζοοσαι εν απολύτως λευκώ πειβάλλοντι το Χειμερινόν Ηλιοστάσιον, σύμβολον Γεννήσεως, Αδελφοσύνης και Αγάπης,

ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ

την ανάγκη και την ευχή της επαναπροσεγγίσεως και της άρσεως των εμποδίων των απομονονούντων, κατά τρόπον απάδοντα εις την Ελευθεροτεκτονικήν, τας εν Ελλάδι Τεκτονικάς Δυνάμεις και πολλώ μάλλον τας ομορίζους τοιαύτας.

Και

εις απόδειξιν της διαθέσεως ειλικρινούς συμβολής αμφοτέρων Ημών εις την εξέλιξιν αυτήν,

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ

το απόλυτον δικαίωμα επισκεψιμότητος εκάστου αδελφού εντεταγμένου εις την Δύναμιν οιασδήποτε εξ Ημών, ανεξαρτήτως βαθμού, εις οιανδήποτε Συμβολικήν Στοάν εκατέρας των Δυνάμεων Ημών και ευελπιστούμεν ότι τοιούτον τι θα κατισχύση οιασδήποτε αντιθέτου πρακτικής μεταξύ απασών των κανονικών Τεκτονικών Δυνάμεων απανταχού της Γης και της Ελλάδος πρωτίστως.

Γένοιτο

Κείμενο Εορτασμού Χειμερινού Ηλιοστασίου 2017

Φίλες και φίλοι και αδδ:. μου, καλησπέρα.

Η σημερινή νύχτα είναι η μεγαλύτερη του έτους και διαρκεί 14 ώρες και 29 λεπτά. Πρόκειται για την χρονική στιγμή που ονομάζουμε χειμερινό ηλιοστάσιο.

Ο εορτασμός της αλληλοδιαδοχής των φάσεων του ηλίου όπως αντιστοιχούν στις εποχές του έτους είναι ένα φαινόμενο σχεδόν συγγενές με την εμφάνιση του ανθρώπινου πολιτισμού, το οποίο εορτάζεται  από τα πανάρχαια χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται και να μελετά το σύμπαν και τον εαυτό του.

Από τις απαρχές σχεδόν των οργανωμένων κοινωνιών, η συγκεκριμένη ημέρα κατείχε ιδιαίτερη θέση στο σύνολο των περιοδικών δρωμένων, αφού σχετιζόταν άμεσα με την γεωργία, αλλά και με αστρονομικές παρατηρήσεις.

Κυρίως, η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου συνοδευόταν πάντοτε από μικρές ή μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις, κυριολεκτικά σε κάθε σημείο του πλανήτη, και σε αρκετά από αυτά ο συμβολισμός τιμούσε τη «γέννηση» ή την «ανάσταση» του ηλιακού θεού.

Στην αρχαία Ελλάδα κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο εόρταζαν τη γέννηση του Διονύσου, γιου του Δία και της παρθένου Σεμέλης. Τον αποκαλούσαν «σωτήρα» και «θείο βρέφος».

Ήταν ο «καλός ποιμένας», οι ιερείς του οποίου κρατούσαν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη.

Ο Ήλιος λατρεύτηκε από τους αρχαίους Έλληνες ως θεός, μιας και για εκείνους ήταν ο δημιουργός των εποχών του έτους,  του κύκλου των φαινομένων και των εναλλαγών που σχετίζονται με αυτές, από τη σπορά έως τη βλάστηση και από την ανθοφορία έως τη συγκομιδή. Τον απεικόνιζαν πάνω σε ένα πύρινο άρμα να ξεκινά κάθε πρωί, να διατρέχει τον ουρανό και να σκορπίζει το φως στη Γη. Τον ταύτιζαν επίσης με τον Φοίβο Απόλλωνα, τον θεό του φωτός.

Συνέδεαν την κίνηση του Ήλιου με τη ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο και καθώς το φως του Ήλιου αυξανόταν, μεγάλωνε βαθμιαία μέχρι την εαρινή ισημερία, όταν η ημέρα εξισώνεται με τη νύχτα.

Η αρχαιότερη απόδειξη όμως της σημασίας του χειμερινού ηλιοστασίου για τους αρχαίους λαούς είναι το μεγαλιθικό μνημείο του Newgrange στην Ιρλανδία, το οποίο είναι ένα κυκλικό πέτρινο κτήριο που αποτελεί ένα εξαιρετικό επίτευγμα από τεχνική άποψη.

Είναι κατασκευασμένο κατά την νεολιθική περίοδο περίπου το 3200 π.Χ. και είναι χτισμένο έτσι ώστε ο κεντρικός του θάλαμος να φωτίζεται από τον ήλιο μόνο μία ημέρα τον χρόνο, ακριβώς κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Οι Σουμέριοι και οι Μεσοποτάμιοι γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο ως την ημέρα της μάχης του θεού Μαρντούκ με τις δυνάμεις του Χάους.

Καθώς κατά την παράδοση απαιτείτο η θανάτωση του βασιλιά τους ώστε να «μεταφερθεί» στο πλευρό του Μαρντούκ και τον βοηθήσει. Ανακήρυτταν βασιλιά τους για την περίοδο του δωδεκαήμερου κάποιον τυχαίο και αφού του πρόσφεραν βασιλικές τιμές, τον θυσίαζαν τη δωδέκατη μέρα τελετουργικά.

Οι Βαβυλώνιοι και οι Πέρσες τελούσαν την ίδια περίοδο παρόμοιους εορτασμούς, στους οποίους οι άρχοντες και οι δούλοι αντάλλασσαν τίτλους.

Στον Βουδισμό, το χειμερινό ηλιοστάσιο γιορτάζεται και ως «Ημέρα των Παιδιών», με σκοπό να έρθει ζεστασιά, φως και χαρά την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου.

Στην παγανιστική Σκανδιναβία, ο ίδιος εορτασμός ονομαζόταν “Yule”. Η λέξη σημαίνει κούτσουρο που καίγεται. Κατά τον σκανδιναβικό εορτασμό έκαιγαν τεράστια κούτσουρα και οι άνθρωποι έπιναν νερόμελο γύρω από την εορταστική πυρά, ακούγοντας ποιητές και τροβαδούρους να διηγούνται αρχαίους μύθους.

Πίστευαν ότι αυτές οι εορταστικές πυρές έδιναν δύναμη στον Ήλιο για να λάμψει δυνατότερα.

Οι Κέλτες Δρυίδες θεωρούσαν το γκι ιερό. Το έκοβαν με χρυσό δρεπάνι και το μοίραζαν στους ανθρώπους ως ίαμα. Το φιλί κάτω από τη βελανιδιά και το γκι ισοδυναμούσαν με δέσμευση, υπόσχεση και εγγύηση φιλίας. Το γκι μοιραζόταν στις οικογένειες, που το κρεμούσαν πάνω από τις πόρτες ως σύμβολο καλοτυχίας.

Επίσης, η μέρα αυτή θεωρείται γενέθλια μέρα για τον Μίθρα, ο οποίος είχε γεννηθεί από παρθένο και μέσα σε σπηλιά, καθώς και για τον Όσιρη, τον Δία και τον Ηρακλή.

Όλες αυτές οι μυθολογίες και οι παραδόσεις κατάγονται από τον έναν αρχέτυπο μυητικό μύθο  του ηλιακού ήρωα, τέκνου της Χήρας μάνας, Φύσης, μυητικό μύθο που γέννησε όλα τα αρχαία μυστήρια και είναι γνωστός σε κάθε Διδάσκαλο Τέκτονα.

Φίλες και φίλοι και αδδ:. μου,

Υπάρχει ένα εσωτερικό νήμα που μας συνδέει ως ανθρώπινο γένος, στην προσπάθεια μας να ολοκληρωθούμε.

Όλοι εμείς ως άνθρωποι είμαστε όντα ατελή, αλλά και το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε, διατρέχεται από αυτήν την ατέλεια, παρουσιάζοντας χαοτικά χαρακτηριστικά και πολλαπλές αλληλεπιδράσεις.

Ζώντας αυτήν την ατέλεια, αυτό το έλλειμμα, ΔΙΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ;  ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ;ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ;

Μια animamundi, μια καθολική ενότητα, ένα τέλειον, μια πρώτη ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ αρχή.

Αυτός ο έρωτας για το υψηλό, το αγαθό και το ωραίο μάς εξανθρωπίζει και μας παρέχει τον ηθικό τρόπο μέσα στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε.

Όλα τα στοιχεία, είτε μέσα μας, είτε στο εξωτερικό μας περιβάλλον, υπονοούν μια ριζική σχέση με αυτό το υπαρκτό ή φαντασιακό Άλλο.

Αυτή η πρωταρχική παρουσία μάς παρακινεί στον δρόμο της πνευματικής μας εξέλιξης.

Καταστρώνουμε πορείες προς αυτό, μα όσο το πλησιάζουμε απομακρύνεται αφήνοντας ένα κενό.

Εκείνο το κενό ανάμεσα στο δυνάμει και το είναι.

Το κενό πάντα πληρούται στη φύση.

Η φύση μάς το υπενθυμίζει με τους φυσικούς νόμους, αλλά και μέσα μας η ψυχή μας βιώνει το μέγα δράμα, πιστοποιώντας με κάθε ευκαιρία την αρχαία πληγή.

Έτσι επώδυνα ζούμε το μέγα χάσμα που επιζητά την πλήρωσή του.

Βασανιστικά, ενίοτε όπως ο Σίσυφος.

Όλοι γνωρίζουμε, με έναν μυστηριώδη τρόπο, με ένα είδος εσωτέρας μνημοσύνης, ότι κάποτε ήμασταν κοινωνοί του ΟΛΟΥ του ΠΑΝΤΟΣ, πλήρεις και ευτυχισμένοι.

Αυτή η διάσταση μας κάνει δυστυχισμένους, ανήσυχους, αλλά και δημιουργικούς, μας παρακινεί ενίοτε ώς τα όρια του ηρωισμού, ή και πέρα απ’ αυτά.

Μας  τρώει σαν σαράκι, το ιερό σαράκι, και η ψυχή ανήσυχη τρέπεται αβυσσαλέα να καλύψει το κενό.

Παρατηρούμε  ότι και στη φύση συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και έτσι ανακαλύπτουμε την έννοια της αναλογίας του μέσα με τον έξω κόσμο. Αντιλαμβανόμαστε μορφές και σχέσεις που επαναλαμβάνονται, δημιουργούμε την επιστήμη των αριθμών και των μετρήσεων… Και όλα αυτά προκειμένου να βρούμε τα κομμάτια μας.

Αυτή η συγγενής παθογένεια μας οδηγεί στο να αντισταθούμε στη ματαίωση του υψηλού ΣΚΟΠΟΥ, να αντισταθούμε στη σισύφεια νομοτέλεια και να δημιουργήσουμε το φωτεινό μέλλον μας.

Αυτό το απόλυτα δικό μας και παράλληλα το απόλυτα ξένο(αφού είναι γνωστό – άγνωστο), ένα ζητούμενο που ίσως το είχαμε και σίγουρα θα το ξαναβρούμε, δεν μπορούμε να το ορίσουμε φυσικά.

Ότι πραγματικά μπορούμε να ορίσουμε αυτόματα περνά στην σφαίρα της εμπειρίας και απομακρύνεται… Και κάθε φορά επιστρέφει ως το απόλυτα ξένο που το ατενίζουμε με νοσταλγία.

Ανυπόστατο και φωτεινό να μας καλεί κοντά του.

Βέβαια κάνουμε προσπάθειες, συγκροτούμε πολιτισμό, υψηλές ηθικές έννοιες, υψηλές πολιτικές και φιλοσοφικές θεωρίες, τέχνη… Αλλά η πορεία προς το ΦΩΣ είναι η πορεία προς την ουτοπία, η αναζήτηση του ιερού δισκοπότηρου.

Όλα αυτά όμως που παράγονται απ’ τις ενέργειές μας, είναι υποστάσεις-υποκατάστατα-χονδροειδείς αντανακλάσεις του ΕΝΟΣ και ΠΑΝΤΟΣ, αυτού του ΙΕΡΟΥ ΑΛΛΟΥ.

Το ΕΝ και ΠΑΝ δεν μπορεί να οριστεί με έναν φυσικό τρόπο γιατί η υπαρκτική πραγματικότητα της  φυσικής τάξης εξ ορισμού είναι ατελής, η γλώσσα μας είναι ανήμπορη να υπερασπιστεί και να περιγράψει το αδιανόητο.

Έτσι αρχίζουμε να αναζητούμε άλλες περιοχές πέραν των ρητών ορίων, δηλαδή τα άρρητα και εξ αυτών τα απόρρητα…

Κάπως έτσι δημιουργείται ο χώρος του ΙΕΡΟΥ που για να κοινωνηθεί χρησιμοποιεί σύμβολα και μύθους και διαμέσου των παραδόσεων περνά μέσα στην ιστορία σε όλο το φάσμα της κοινωνικής μας ζωής.

Έχοντας αυτά στο μυαλό μας, παρατηρούμε την αρχική προσπάθεια να κατανοήσει ο άνθρωπος το αρχικό δίπολο ζωή-θάνατος, είναι και μη είναι.

Αρχικά στρέφεται στη φύση, γιατί εκεί καθρεπτίζεται μια ενότητα, μια συνέχεια μυστηριακή…

Ο σπόρος πεθαίνοντας, θάβεται στη Γη, στη μάνα Γη, τώρα κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο .Ο θάνατός του όμως εμπεριέχει τη ΖΩΗ ενώ σαπίζει.

Την άνοιξη εγείρεται και πάλι σε νέα ζωή και ανθίζει, η ελπίδα είναι και πάλι εδώ, ζωντανή κατά την εαρινή ισημερία εκεί κατά το Πάσχα.

Καρπίζει στις αρχές του καλοκαιριού, εκεί κοντά του Αϊ-Γιαννιού  που γιορτάζουμε και  τον προστάτη του τάγματός μας.

Και τέλος το φθινόπωρο, κατά την φθινοπωρινή ισημερία, θερίζεται.

Κάπως έτσι η ανθρωπότητα δια των συμβόλων και των μύθων μεταφέρει από γενιά σε γενιά την σοφία και τη γνώση, για να συνεχιστεί ο αγώνας της μέσω του πολιτισμού και της παράδοσης, μέχρι το τέλος.

Αν υπάρχει τέλος.

2017-12-31T07:58:26+00:00

Αφήστε ένα σχόλιο